Η Ν.Ε. Χανίων για τις πρόσφατες πυρκαγιές

Η Ν.Ε. Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν το νομό Χανίων, επισημαίνει πως για μια ακόμα φορά έρχεται στην επικαιρότητα το μεγάλο θέμα της ανεπάρκειας των υλικοτεχνικών μέσων πυρόσβεσης και δασοπυρόσβεση ς στο νομό.

 Έχουμε και στο παρελθόν επισημάνει το πρόβλημα, όπως έκαναν και οι συνδικαλιστικοί φορείς των επαγγελματιών του χώρου και ή τοπική αυτοδιοίκηση ,χωρίς να έχει υπάρξει αποτέλεσμα.

Εκφράζουμε τη συμπαράσταση μας στους συμπολίτες μας και στις επιχειρήσεις των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία καταστράφηκαν από τη φωτιά και δεσμευόμαστε να ενισχύσουμε δυναμικά τα αιτήματά για την παροχή κάθε δυνατής υλικής βοήθειας για την αποκατάστασή τους.

Με την ευκαιρία συγχαίρουμε το προσωπικό της δύναμης της πυροσβεστικής για τις προσπάθειές του καθώς και το πλήθος των συμπολιτών μας που αυθόρμητα και αποτελεσματικά συνέδραμε στις δύσκολες ώρες του κινδύνου.

Ανανακοίνωση της πολιτικής κίνησης Ελευθέρων Επαγγελματιών Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Τη μία μέρα το ΔΣ του Εμπορικού Συλλόγου Χανίων αναδεικνύει ως αιτία της απελπιστικής κατάστασης που έχει περιέλθει ο Εμπορικός κόσμος τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των πολιτών ζητώντας τη σιωπή τους και την επομένη ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Δένδιας ανακοινώνει μέτρα περιορισμού των δημόσιων διαμαρτυριών πολιτών θέτοντας μάλιστα ελάχιστο(!!) αριθμό συμμετοχής .(Άραγε μήπως θα θέσει και μέγιστο επιτρεπόμενο αριθμό;).

Είμαστε βέβαιοι ότι τέτοιες απόψεις δεν εκφράζουν τη πλειονότητα των Εμπόρων των Χανίων. Δεν έχουν καμία σχέση με τις ανησυχίες και τις αγωνίες όλων μας να κρατήσουμε ζωντανές τις επιχειρήσεις μας.

Δεν είναι μόνο θέμα υπεράσπισης της Δημοκρατίας και θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου κατοχυρωμένα από τη Γαλλική Επανάσταση.

Είναι κυρίως θέμα αποτροπής της προσπάθειας εκφασισμού της κοινωνίας που επιχειρείται. Μας νομίζουν ανόητους και αμόρφωτους.

Έτοιμους να «πουλήσουμε» τα πάντα.

Πιστεύουν ότι μπορούν να μας πείσουν ότι αυτοί είναι οι σωτήρες και ο εχθρός είναι ο εαυτός μας, είναι ο διπλανός μας.

Η ιστορία του τόπου μας δείχνει όμως άλλα. Αργά ή γρήγορα. Όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο. Από μας εξαρτάται.

Κοινωνική αλληλεγγύη και ανταπόδοση

Του Γιώργου Γυπάκη

Στη συνάντηση των αντιμνημονιακών κινημάτων της Κρήτης στο Ηράκλειο πρίν από ένα χρόνο, η γιατρός του Κοινωνικού Ιατρείου Ρεθύμνου αναρωτιόταν “γιατί, όταν ζητάμε βοήθεια από αυτούς που στηρίζουμε καθημερινά δεν έρχεται κανείς”, βάζοντας στο θέμα της κοινωνικής αλληλεγγύης μια διάσταση που δεν είχαμε ως τότε σκεφτεί: η κοινωνική αλληλεγγύη ωφείλει να είναι αποτελεσματική, όχι μόνο ανθρωπιστικά αλλά και πολιτικά. Αλλιώς, δεν μπορεί να θεωρείται αλληλεγγύη αλλά φιλανθρωπία. Πολλοί συγχέουν αυτά τα δύο.

Η κοινωνική αλληλεγγύη με τη μορφή της φιλανθρωπίας όπως και ο εθελοντισμός, έδιναν πάντα άλλοθι στους υποκριτές της εξουσίας. Φιλανθρωπία κάνουν οι πλούσιοι και οι βολεμένοι αστοί για να δικαιολογούν στην εφορία τα λεφτά τους, να ξεπλένουν τα κρίματά τους και να βεβαιώνουν το κοινωνικό τους στάτους. Δέστε ποιοί άλλοι έκαναν πάντα τις φιλανθρωπίες: οι Ρόταρυ, οι Βαρδινογιάννηδες, οι Μητσοτάκηδες και λοιπά τζάκια.

Τον εθελοντισμό προάγει το κράτος για να καλύψει τις δικές του αδυναμίες: βάζουμε τους εθελοντές να κάνουν τζάμπα τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει το κράτος -και η τοπική αυτοδιοίκηση ενίοτε- με τους δικούς του εργαζομένους. Ποτέ άλλοτε δεν είχε προαχθεί ο εθελοντισμός στην Ελλάδα, όσο την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, τότε που η Γιάννα χρέωνε τη χώρα με τα δάνεια που την κατέστρεψαν.

Μόνο η εκκλησία μπορεί να ασκεί φιλανθρωπικό έργο χωρίς κανένα ώφελος, καμία ανταπόδοση. Θα έπρεπε εξάλλου αυτή να είναι η μόνη της έγνοια.

Οπως λοιπόν ο εθελοντισμός εκτρέφει κορόιδα για λογαριασμό του κράτους, έτσι και η φιλανθρωπία εκτρέφει επαίτες. Οι χιλιάδες άνθρωποι που σιτίζονται στα διάφορα κρατικά, δημοτικά και εκκλησιαστικά συσσίτια, μαθαίνουν να βολεύονται όσο υπάρχει κάποιος να τους δίνει ένα πιάτο φαϊ. Η ανθρωπιστική κρίση στη χώρα μας δημιουργεί μια νέα τάξη επαιτών, που παραιτούνται από κάθε διεκδίκηση για εργασία και ποιότητα ζωής, όπως η παιδεία δημιουργεί σκλάβους για τις πολυεθνικές, η καταστολή τρομοκρατημένους πολίτες και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αποχαυνωμένες μάζες. Και δεν είναι αυτές οι μάζες που χρειαζόμαστε για να δώσουμε τη μάχη για την ανατροπή. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα συνειδητοποιημένο πλήθος, ένα πλήθος που έχει αποφασίσει ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει είναι να σταθεί στα δικά του πόδια, κι όχι στα ψεύτικα πόδια των επιδοτήσεων, των επιχορηγήσεων, της ελεημοσύνης και των…δανείων!

Δεν έχω φυσικά καμία αντίρρηση για τον εθελοντισμό όταν γίνεται ακτιβιστικός. Θα μου άρεσε να σώζω φάλαινες στον ωκεανό, αν και προτιμώ να σώζω συμπολίτες μου από τη βλακεία.

Και υποστηρίζω ότι η κοινωνική αλληλεγγύη πρέπει να αποσκοπεί σε πολιτικά αποτελέσματα.

Οταν δίνουμε ένα πιάτο φαϊ σε κάποιον που το μνημόνιο του στέρησε δουλειά και οικογενειακή γαλήνη, όταν ανεβάζουμε το ρεύμα σε κάποιον που δεν είχε να πληρώσει και του το έκοψαν, όταν συμπαραστεκόμαστε σε κάποιον που του παίρνει η τράπεζα το σπίτι, πρέπει να ξέρει γιατί το κάνουμε, πρέπει να γνωρίζει ποιός φταίει για την κατάστασή του, από ποιόν πρέπει να ζητήσει τα ρέστα και πρέπει να ξέρει, πως μόνο με τη συμμετοχή του στους κοινωνικούς αγώνες μπορεί να ξαναπάρει τη ζωή του πίσω.

Αλλά πρώτιστα για αυτούς που συμμετέχουν στις δομές της, η κοινωνική αλληλεγγύη πρέπει να πάψει να αποτελεί μια εσωστρεφή διαδικασία, μια διαδικασία προσωπικής δικαίωσης και εκτόνωσης.

H κοινωνική αλληλεγγύη πρέπει να προσφέρεται με όρους λαϊκής επιστράτευσης (απέναντι στην επιστράτευση των απεργών).

Τα δικαιώματα πρέπει να αντιστοιχούν σε υποχρεώσεις.

Κάθε ωφελημένος των δομών κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να μετατρέπεται σε μαχητή της δικής μας “ιντιφάντα”.

Και για κάθε άνεργο, κάθε καταθλιμμένο πολίτη πρέπει να προσφέρεται ένας μόνο ξεκάθαρος δρόμος επιβίωσης και ανάταξης: της συμμετοχής του στον κοινό αγώνα ενάντια στο μνημόνιο.

Πηγή: http://www.tokaravani.gr/

Κατασκευή διαμετακομιστικού λιμένα στη νότια Κρήτη

Ερώτηση προς τους υπουργούς Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων & Εμπορικής Ναυτιλίας και Αιγαίου με θέμα την κατασκευή διαμετακομιστικού λιμένα στη νότια Κρήτη κατέθεσαν οι πέντε βουλευτές Κρήτης του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ στην οποία αναφέρουν:

Στις 11/4/2013 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στον Κόκκινο Πύργο του νομού Ηρακλείου, όπου ο Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας και βουλευτής Ηρακλείου κ. Εμμ. Κεφαλογιάννης παρουσία και του Γενικού Γραμματέα Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής, καθηγητή κ. Κ. Μουτζούρη, επανέφερε στο προσκήνιο την συζήτηση για την κατασκευή διαμετακομιστικού λιμένα στη νότια Κρήτη και συγκεκριμένα στην περιοχή του Τυμπακίου, ένα θέμα που είχε ανοίξει το 2006-2007 αλλά είχε «παγώσει» έκτοτε λόγω της αντίθεσης των τοπικών κοινωνιών.

Ο κ. Εμμ. Κεφαλογιάννης σε δηλώσεις του μάλιστα, αναφέρθηκε σε επενδυτικό ενδιαφέρον κινεζικής προελεύσεως για το εν λόγω  λιμάνι.

Επειδή η πρόταση που παρουσιάστηκε δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτήν που απορρίφθηκε καθολικά το 2007.

Επειδή δεν υπάρχει μια μελέτη σκοπιμότητας για το συγκεκριμένο έργο.

Επειδή η πλειονότητα των αυτοδιοικητικών , παραγωγικών και κοινωνικών φορέων αλλά και των κατοίκων της περιοχής θεωρεί ότι αυτή η επένδυση δεν υπηρετεί τις παραγωγικές, οικονομικές και αναπτυξιακές ανάγκες της ευρύτερης περιοχής, ούτε διασφαλίζει το βιώσιμο μέλλον και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της.

Επειδή το διαμετακομιστικό λιμάνι στο Νότο της Κρήτης αποτελεί ένα έργο περιφερειακής σημασίας που απαιτεί πολιτική συζήτηση, δημοκρατικό προγραμματισμό και συναίνεση των τοπικών κοινωνιών.

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί :

1. Η κατασκευή ενός διαμετακομιστικού λιμένα εμπορευματοκιβωτίων στο νότο της Κρήτης αποτελεί κυβερνητική πρόταση και αν ναι με ποιον τρόπο θα την προωθήσουν για διαβούλευση και έγκριση από τις τοπικές κοινωνίες της ευρύτερης περιοχής;
2. Συμπεριλαμβάνεται ο διαμετακομιστικός λιμένας στη νότια Κρήτη στις συζητήσεις που έγιναν στο πλαίσιο της πρόσφατης επίσκεψης του Πρωθυπουργού κ. Α. Σαμαρά στην Κίνα και αν αποτελεί μέρος των συμφωνιών που υπογράφτηκαν με την κινεζική πλευρά;

Οι ερωτώντες βουλευτές

Κωνσταντίνος Δερμιτζάκης

Μαρία Διακάκη

Μιχάλης Κριτσωτάκης

Ανδρέας Ξανθός

Γιώργος Σταθάκης

Αλ. Τσίπρας: Να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ένα ενιαίο κόμμα άμεσης δημοκρατίας και αυτοοργάνωσης

Συνεδριάζει σήμερα Σάββατο 18 και αύριο Κυριακή 19 Μαΐου 2013 η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, στον Πολυχώρο Cine Κεραμεικός (Κεραμεικού 58& Μαραθώνος 13)

Οι εργασίες της Κ.Ε. άνοιξαν το Σάββατο το πρωί με ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ,  Αλέξη Τσίπρα.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ από Enikos_gr
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ (2) από Enikos_grΑναλυτικά η ομιλία:

«Συντρόφισσες και σύντροφοι, 

Η χθεσινή ημέρα στη βουλή ήταν αποκαλυπτική. Αποκαλύφθηκε ότι το δημόσιο αγαθό που κινδυνεύει αυτή τη στιγμή περισσότερο, είναι η Δημοκρατία. Το Μνημόνιο και η Δημοκρατία είναι έννοιες εντελώς ασυμβίβαστες και αυτό το βλέπουμε καθημερινά όλο και περισσότερο. 

Το βλέπουμε στις επιστρατεύεις των απεργών που γίνονται πλέον και προληπτικά. Το βλέπουμε στην συνεχιζόμενη βίαιη και αδικαιολόγητη καταστολή εναντίον των κατοίκων της Χαλκιδικής. Το βλέπουμε και στο αδιάκριτο πια πολιτικό φλερτ της Νέας Δημοκρατίας με την ακροδεξιά. 

Χθες τα γεγονότα στη βουλή ήταν αποκαλυπτικά. Η ΧΑ επεχείρησε να προκαλέσει μέσα στο κοινοβούλιο, αμέσως μετά τη συζήτηση για ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που εξαφανίστηκε. Εξαφανίστηκε με ευθύνη του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος και επομένως του ίδιου του πρωθυπουργού. Δεν ήταν εκεί καν ένας κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ για να επιβεβαιώσει αυτά που ήρθε να πει ο κ. Ρουπακιώτης, δηλαδή ότι δεν συμβαίνει κάτι, το νομοσχέδιο είναι καθ οδόν. 

Η ομάδα μονταζιέρας της ΝΔ προσπάθησε ακόμα και τη στιγμή της αποκάλυψης των νεοναζί να κρατήσει ίσες αποστάσεις από την αξιωματική αντιπολίτευση, το προεδρείο της βουλής, και τους νοσταλγούς του Χίτλερ.

Ας το πάρουν όμως χαμπάρι. Η ανιστόρητη και επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων κατέρρευσε παταγωδώς χθες στη βουλή. Αφορά πλέον μόνο την ομάδα μονταζιέρας της ΝΔ και αμετανόητους ακροδεξιούς συνεργάτες και βουλευτές της. 

Στέλνουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Η αριστερά είναι εδώ για υπερασπιστεί τη δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα. Από τις γειτονιές ως το προεδρείο της βουλής. Εμείς υψώνουμε μια ασπίδα προστασίας της δημοκρατίας. Μαζί με κάθε δημοκρατικό πολίτη. 

Παρόλο που τρεις μέρες πριν, εβδομήντα βουλευτές της πλειοψηφίας, κρυπτόμενοι πίσω από την ανωνυμία της μυστικής ψηφοφορίας συνέδραμαν τους φασίστες στην προσπάθειά τους να άρουν την ασυλία του Π. Τατσόπουλου και να τον μηνύσουν για έκφραση πολιτικής γνώμης. Παλιότερα ο γραμματέας της ΝΔ, ο κ. Κεφαλογιάννης είχε αρνηθεί να ψηφίσει την άρση ασυλίας του Κασιδιάρη για κάτι εντελώς διαφορετικό: για βιαιοπραγία εναντίον της Λιάνας Κανέλλη και της Ρένας Δούρου. Πρόσφατα στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού έσπευσαν διαδικτυακά να υπερασπιστούν με σθένος τους απολογητές των ΝΑΖΙ που είναι ακόμα σε θέση συμβούλων υπουργού. 

Και αυτά είναι πράγματα ενδεικτικά, για τα οποία πρέπει να ξεσηκωθεί όχι μόνο η Αριστερά, αλλά ολόκληρος ο δημοκρατικός κόσμος. Ακόμα και οι δημοκράτες που πρόσκεινται στην ΝΔ και παρακολουθούν αμήχανοι τα ακροδεξιά ολισθήματα του Σαμαρά να διαδέχονται το ένα το άλλο.

Διότι, χθες απεδείχθη ότι η ασυδοσία της ΧΑ στο κοινοβούλιο είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής. Όποιος θέλει μπορεί να εφαρμόσει το κανονισμό και να αποτρέψει τον ευτελισμό της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και της δημοκρατίας. Όποιος θέλει μπορεί να επικαιροποιήσει το θεσμικό πλαίσιο ενάντια στους κήρυκες της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού. Ενάντια στους παρακρατικούς και στις συμμορίες που βιαιοπραγούν απέναντι σε ανυπεράσπιστους πολίτες. Εμείς και θέλουμε και μπορούμε.

Από εδώ και στο εξής, μηδενική ανοχή απέναντι στις συμμορίες, απέναντι στους υβριστές της δημοκρατίας και της ιστορίας του λαού μας που έδωσε φόρο αίματος στους ναζί, αγωνιζόμενος για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Υπάρχουν κρίσιμα συμπεράσματα από τα πρόσφατα γεγονότα που αφορούν τις κινητοποιήσεις των καθηγητών.

Το πρώτο συμπέρασμα αφορά την κυβερνητική αδιαλλαξία και επιθετικότητα, μια στάση που σχετίζεται άμεσα με την προώθηση των υποχρεώσεων του Μνημονίου. Η κυβέρνηση μπορούσε να προωθήσει τις αλλαγές με διάλογο μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις. Επέλεξε, όμως, τον αιφνιδιασμό, την κατά μέτωπον επίθεση, την λάσπη και την συκοφαντία δια των μέσων ενημέρωσης που συμπορεύονται μαζί της και τελικά την επιστράτευση και μάλιστα προληπτικά. Δεν πρέπει να προσπεράσουμε αυτές τις ανησυχητικές ενδείξεις, που δείχνουν ότι όσο το Μνημόνιο οδηγείται σε αδιέξοδο, τόσο ξεδιπλώνεται ο επιθετικός κυβερνητικός αυταρχισμός στη χάραξη της πολιτικής. 

Το δεύτερο συμπέρασμα: Υπάρχει κόσμος με διάθεση και αποφασιστικότητα να αντισταθεί. Και αυτό φάνηκε από τις μαζικότατες συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, που ψήφισαν σε συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της απεργίας. Απαιτείται, όμως, μια πιο σύνθετη στρατηγική από τις δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος. 

Μια στρατηγική που δεν θα χειραγωγείται από τις κατεστημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, ούτε θα εξαρτάται από αποφάσεις της πλειοψηφίας των διοικήσεων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Μια στρατηγική που θα διευρύνει την ενότητα ανάμεσα σε κλάδους εργαζομένων και το πιο σημαντικό θα δημιουργεί στέρεες συμμαχίες με την κοινωνία. 

Μόνο έτσι μπορεί να ακυρωθεί και η τακτική της επιστράτευσης, στην οποία η κυβέρνηση καταφεύγει ολοένα και με μεγαλύτερη ευκολία, υπερασπιζόμενη δήθεν το δημόσιο συμφέρον. Το όπλο αυτό πρέπει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να το στρέψουν εναντίον της, δημιουργώντας στέρεες και πλατειές κοινωνικές συμμαχίες. 

Ο ΣΥΡΖΑ-ΕΚΜ τάχτηκε από την αρχή αλληλέγγυος  στο πλευρό των καθηγητών, σε οποιαδήποτε κινητοποίηση κι αν αποφάσιζαν. Γιατί είχαν επί της ουσίας δίκιο. 

Όλα τα μέτρα που προώθησε η κυβέρνηση έχουν ως στόχο μια παιδεία που να κοστίζει λιγότερο στο κράτος, αδιαφορώντας για την δραματική της υποβάθμιση, τις απολύσεις χιλιάδων εκπαιδευτικών, τις μεταθέσεις εκτός έδρας με μισθούς πείνας, την υποτιθέμενη και εντός πολλών εισαγωγικών «αξιολόγηση», που είναι απλά η επίσημη παραίτηση του κράτους από την υποχρέωση να παρέχει παιδεία υψηλού επιπέδου. 

Και θα αγωνιστούμε για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μετώπου που θα υπερασπιστεί την δημόσια παιδεία, με καθηγητές, μαθητές και γονείς να παλεύουν συντονισμένα για τον ίδιο σκοπό. Τη στήριξη αυτή θα συνεχίσουμε να την παρέχουμε στον κλάδο των εκπαιδευτικών, όπως και σε κάθε κλάδο εργαζομένων, κάθε κομμάτι της κοινωνίας που αγωνίζεται για ζωή, δουλειά και αξιοπρέπεια, καθώς και για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και αντιμετωπίζει τον κυβερνητικό αυταρχισμό. 

Γι’ αυτό και καταθέσαμε την πρόταση νόμου για κατάργηση της επιστράτευσης. Αυτή την πρόταση νόμου πρέπει να υποστηριχτεί από όσους τοποθετούν εαυτό στο δημοκρατικό τόξο, και διεκδικούν τον τίτλο του προοδευτικού. Και, όπως δηλώσαμε και χθες στη βουλή, από εδώ και στο εξής δε θα έχουν να κάνουν με συνδικαλιστικές ηγεσίες. Θα έχουν να κάνουν μαζί μας.

Τη φάμπρικα των επιστρατεύσεων και της συνταγματικής εκτροπής θα τη τσακίσουμε. Την επόμενη φορά που θα το επιχειρήσουν η απεργία θα είναι πολιτική και διαρκής. Έχουμε υποχρέωση να στηρίξουμε το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας για τους εργαζόμενους. Και θα το πράξουμε χωρίς ενδοιασμούς. Ας το λάβουν υπόψη τους όσοι νομίζουν ότι μπορεί να μετατρέψουν τη χώρα σε ένα απέραντο στρατόπεδο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, 

Την ίδια ακριβώς στιγμή, η κυβέρνηση ξεπουλά με ταχείς ρυθμούς την δημόσια περιουσίας. Το κάνει για να εμφανίσει κάποια οικονομικά αποτελέσματα στην τρόικα, η οποία αναμένεται τον Ιούνιο με εξαιρετικά επιθετικές διαθέσεις. 

Έτσι, μετά την πώληση του ΟΠΑΠ, με εξαιρετικά προβληματικούς όρους, εξευτελιστική τιμή και διαδικασίες που μυρίζουν χιλιόμετρα μακριά διαπλοκή, βγαίνει στο προσκήνιο και η ΔΕΗ. Και εδώ δεν πρόκειται απλώς για μια εταιρεία που εξασφαλίζει κέρδη για το δημόσιο, όπως στην περίπτωση του ΟΠΑΠ. Πρόκειται για την ιδιωτικοποίηση ενός δημόσιου αγαθού. Οπουδήποτε στον κόσμο συνέβη κάτι αντίστοιχο, η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών έπεσε δραματικά. Τα τιμολόγια κατανάλωσης αυξήθηκαν. Και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας – το πιο αδύναμο φυσικά και το πιο πιεσμένο, έχασε την πρόσβασή του στο παρεχόμενο αγαθό. 

Στη Βουλγαρία, και έχει σημασία να την αναφέρουμε, γιατί το Μνημόνιο αναφέρει ξεκάθαρα ότι με αυτή τη χώρα προσπαθεί να μας εξομοιώσει, το κόστος του ρεύματος μετά τις ιδιωτικοποιήσεις υπερβαίνει πλέον τις οικονομικές δυνατότητες ενός μέσου νοικοκυριού. Δημιουργείται έτσι το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχειας, που είναι και η βασική αιτία για τις πρόσφατες αναταραχές στην γειτονική μας χώρα. Αυτό είναι το μοντέλο το οποίο προωθείται και για τη χώρα μας. Με κινδύνους σοβαρούς τόσο για τα νοικοκυριά, αλλά και τις επιχειρήσεις οι οποίες υποφέρουν και κλείνουν από το κόστος ενέργειας. Και σειρά έχει το νερό. Ένα αγαθό ακόμα πιο πολύτιμο και ακόμα πιο αναγκαίο από την ηλεκτρική ενέργεια. 

Μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς κοινωνικής δυστυχίας, με την ανεργία να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, τα νοικοκυριά να μην μπορούν πλέον να ανταποκριθούν σε βασικές τους ανάγκες και την φτώχεια να κυλάει στους δρόμους, η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει ένα τεχνητό κλίμα ευφορίας. 

Ο πρωθυπουργός της χώρας οργανώνει πομπώδεις όσο και αβέβαιες επενδυτικές εκστρατείες στην Κίνα, που προσπαθεί να πουλήσει υποδομές και κομμάτια δημόσιας περιουσίας, ονομάζοντας μάλιστα την τακτική αυτή «προσέλκυση επενδυτών». Στην πραγματικότητα, το όραμα της κυβέρνησης είναι η κινητοποίηση της οικονομίας,, η μετατροπή ολόκληρης της χώρας σε μια Τεράστια Ειδική Οικονομική Ζώνη. Με μισθούς εξαθλίωσης, με ανύπαρκτη προστασία του εργαζόμενου, με αφορολόγητα κέρδη για τους επιχειρηματίες, με μηδενική προστασία του περιβάλλοντος. 

Οι εταίροι της χώρας δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτή την εξέλιξη. Διότι, αυτό είναι το συνολικό σχέδιό τους για την οικονομία του Νότου και αργότερα για ολόκληρη την Ευρώπη. 

Οι αλλαγές που προωθούνται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, είναι ίσως μεγαλύτερης σημασίας από εκείνες που ακλούθησαν την πτώση του Τείχους. Και πρέπει να συναντήσουν τη σθεναρή και συντονισμένη αντίσταση των λαών της Ευρώπης, ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο αποφασισμένο να υπερασπιστεί την κοινωνική συνοχή και την αξιοπρέπεια της εργασίας. Πρέπει να σταματήσουν με οργανωμένη αντεπίθεση της κοινωνίας. 

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Η κοινωνία πρέπει να σταθεί όρθια και να δυναμώσει τη φωνή της. Και η ευθύνη για κάτι τέτοιο πέφτει σε πολύ μεγάλο βαθμό επάνω μας. Ούτε το Μνημόνιο τελειώνει, ούτε η χώρα βγαίνει από την κρίση, ούτε φως στο βάθος κάποιου τούνελ φαίνεται. 

Η λεηλασία της ζωής της αξιοπρέπειας και της προοπτικής του λαούς μας θα συνεχίζεται επ’ άπειρον. Ή μέχρι ο ίδιος ο λαός να βάλει ένα τέρμα στην ιστορία αυτή.

Με μια αντεπίθεση της κοινωνίας. Για την υπεράσπιση της δουλειάς, των δημόσιων αγαθών, της υγείας της παιδείας. Για μια ανάπτυξη που θα αφορά το κοινωνικό σύνολο και όχι μια περιορισμένη και κλειστή ελίτ, η οποία δεν φορολογείται καν στην Ελλάδα. Με μια ανάπτυξη που θα επουλώσει τις πληγές του μνημονίου. Όχι με την άνεργη ανάκαμψη που θα τις κάνει μόνιμες.

Για να μη μεταναστεύουν οι νέοι επιστήμονες. Για να μείνουν εδώ και να ξαναχτίσουμε μαζί την Ελλάδα. Για το αυτονόητο δικαίωμα όλων στην κοινωνική αξιοπρέπεια. 

Χρειάζεται να σπάσει μια και καλή το κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευσης. Το κλίμα των χαμηλών προσδοκιών. Χρειάζεται ενότητα, αισιοδοξία και πείσμα. Χρειάζεται διαρκής αγώνας. Χρειάζεται πάθος ασίγαστο στη στήριξη, την ενδυνάμωση, τη γιγάντωση των δομών αλληλεγγύης που καλούνται να επουλώσουν τις μνημονιακές πληγές του λαού μας. Χρειάζεται μια τεράστιας κλίμακας κοινωνική αντεπίθεση σε όλα τα μέτωπα.

Μια οργανωμένη και αποφασιστική αντεπίθεση της κοινωνίας. Και ακριβώς στο προσκήνιο των κοινωνικών αντιστάσεων και της αλληλεγγύης να συγκροτηθεί η νέα κοινωνική πλειοψηφία που θα διεκδικήσει την απαλλαγή της χώρας από το Μνημόνιο και θα ανοίξει τον εναλλακτικό δρόμο.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ, ένα καθήκον στο οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να ανταποκριθούμε. Καλούμαστε να δώσουμε τον αγώνα σε πολλά μέτωπα. Καλούμαστε να ζωντανέψουμε ξανά την ελπίδα και να φέρουμε πιο κοντά την προοπτική μιας ριζικά εναλλακτικής λύσης. Να ενισχύσουμε ακόμα περισσότερο τις δομές αλληλεγγύης. Να εμβαθύνουμε και να επικαιροποιήσουμε τη στρατηγική μας για τη συγκρότηση της νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας από την αριστερά της αριστεράς μέχρι της σοσιαλδημοκρατίας. Να συνεχίσουμε να ανοιγόμαστε σε δυνάμεις που ανταποκρίνονται στο διαρκές κάλεσμα ενότητας που κάνουμε εδώ και δύο χρόνια. 

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Ένα χρόνο πριν, το βράδυ των εκλογών της 6ης Μάη του 2012, δώσαμε μια υπόσχεση στο κόσμο της αριστεράς που μας στήριξε, στους ψηφοφόρους που μας ανέδειξαν ως δύναμη ελπίδας αλλά και στον ελληνικό λαό εν γένει, ότι θα προχωρήσουμε στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ στη μεγάλη ενιαία και ελπιδοφόρα παράταξη της αριστεράς. Το άνοιγμα αυτό βρήκε ευρεία ανταπόκριση στην ελληνική κοινωνία.

Στις 17 Ιούνη ο ΣΥΡΙΖΑ έγραψε ιστορία, δίνοντας την ευκαιρία στην αριστερά να πλησιάσει για πρώτη φορά τόσο κοντά στη κυβέρνηση. Έκτοτε ο ΣΥΡΙΖΑ κατοχυρώθηκε στη συνείδηση του λαού μας ως ελπίδα για την ανατροπή του μνημονίου και τη κοινωνική αλλαγή, γεγονός που καταγράφεται αδιαλείπτως επί ένα χρόνο και παρά το εξαιρετικά αρνητικό επικοινωνιακό και μιντιακό περιβάλλον σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Αν, όμως, πιστέψουμε ότι αυτό είναι μια νομοτέλεια, ανεξάρτητα από τη δράση μας και τη συμπεριφορά μας θα κάνουμε λάθος. Ο κόσμος που μας εμπιστεύτηκε θα μας εμπιστευτεί ξανά και ακόμα περισσότερος μόνο αν δείξουμε αξιοπιστία στα λόγια και στα έργα μας.

Μονάχα αν αποδείξουμε ότι προκειμένου να αναλάβουμε τη μεγάλη ευθύνη της ανατροπής και της ανοικοδόμησης της πατρίδας μας, είμαστε έτοιμοι όλοι μας, να θέσουμε σε αμφισβήτηση τις σιγουριές και τις εξασφαλίσεις μας.Να δείξουμε ότι είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε εμείς για να πείσουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη κοινωνία.  

Στην ομιλία μου στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, στις συλλογικές μας επεξεργασίες και αποφάσεις, τονίσαμε πως δημιουργούμε ένα νέο πολιτικό οργανισμό. Ένα ΝΕΟ πολιτικό υποκείμενο. Όχι εμείς, τα στελέχη και οι βουλευτές. Ο κόσμος. Ο λαϊκός κόσμος, ο κόσμος της εργασίας, τα μέλη και οι φίλοι μας. Εμείς, ως έχοντες την ευθύνη να εκφράζουμε τη φωνή των μελών, δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε ούτε βήμα πίσω από αυτή την υπόσχεση. Δεν έχουμε το δικαίωμα να καθυστερήσουμε και να φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων. Πρέπει να ολοκληρώσουμε μια πορεία ιστορικής δικαίωσης. Δικαίωσης της επιλογής συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ που κάναμε πριν σχεδόν δέκα χρόνια. 

Τότε που οι αργυρώνητοι της διαπλοκής ειρωνεύονταν και έλεγαν πως η αριστερά δεν έχει λόγω ύπαρξης. Δέκα χρόνια μάθαμε να ακούμε, να ανεχόμαστε, να συνθέτουμε. Η κοινωνία μας εμπιστεύτηκε. Δε θα προδώσουμε αυτή την εμπιστοσύνη. 

Να μην κάνουμε ούτε μισό βήμα πίσω από την εντολή δεκάδων χιλιάδων μελών μας και ενός εκατομμυρίου εξακοσίων χιλιάδων ψηφοφόρων μας για τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο φορέα. Ενιαίο και δημοκρατικό φορέα. Έναν οργανισμό που θα είναι κόμμα των μελών και όχι των στελεχών. Κόμμα των εργαζομένων και των δημιουργών. Όχι κόμμα των ειδικών. Κόμμα που θα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές διεργασίες και στα κοινωνικά κινήματα και όχι κόμμα- κράτος και των μηχανισμών του κράτους.

Πολύ μεγάλη συζήτηση σήκωσε πριν λίγες μέρες μια αναφορά μου στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο». Δεν κατάλαβα γιατί. Είπα τα αυτονόητα. Κάποιοι έγραψαν ότι επιτέθηκα στις συνιστώσες. Λάθος. Αν έκανα επίθεση ήταν επίθεση φιλίας προς τα μέλη και τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και όχι επίθεση στις συνιστώσες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ο ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Ήταν ένα πετυχημένο ιστορικό πείραμα για την ανασυγκρότηση της αριστεράς και την ιδεολογική και προγραμματική της επαναθεμελίωση. Ανταποκρίθηκε στο αίτημα για την ευρύτερη δυνατή ενότητα των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων.

Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα, στην εμβάθυνση και μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών σε ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Ώστε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις για συγκρότηση ενός πλειοψηφικού ρεύματος μέσα των κοινωνία, ενός ρεύματος με ενιαία αριστερή ριζοσπαστική ταυτότητα. 

Χρειάζεται οργανωτική και πολιτική συνοχή, η οποία είναι και η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει την πλήρη κατοχύρωση των δημοκρατικών λειτουργιών. Χρειάζεται ένας και όχι δεκατρείς χώροι υποδοχής μελών, και οργανωτικής ένταξης. Χρειάζεται περισσότερη δυνατότητα για σύνθεση απόψεων, και όχι για παραταξιακές μετωπικού χαρακτήρα συμφωνίες ή αποκλίσεις στο εσωτερικό μας. 

Επιδίωξή μας είναι να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο όλοι μαζί, μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών ίδρυσης του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό σημαίνει ότι έχουμε αυτονόητη υποχρέωση όλοι μας και κυρίως όσοι ανήκουμε σε συνιστώσες, να συνεννοηθούμε πως ακριβώς αυτές θα μετεξελιχτούν από κόμματα που συγκροτούσαν ένα συνασπισμό κομμάτων, στον αρχικό ΣΥΡΙΖΑ, σε διακριτά και συγκροτημένα πολιτικά ρεύματα εντός του νέου ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, που η δράση τους θα ορίζεται και θα δεσμεύεται από το καταστατικό μας. Αυτό είναι το αυτονόητο.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς ανάμεσά μας που να πιστεύει, ότι η κοινή μας απόφαση για μετεξέλιξη από τον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ των μελών, θα σήμαινε ότι συνεχίζουμε όπως πριν τη διακριτή δραστηριότητα των συνιστωσών στο δημόσιο χώρο, ως διαφορετικών κομμάτων μέσα στον ενιαίο φορέα. Αυτό θα ήταν αδιανόητο και θα σήμαινε ότι υποτιμούμε τη νοημοσύνη του κόσμου μας.

Από την άλλη, όμως, αυτή η αναγκαία συνεννόηση που επικαλέστηκα πριν είναι προφανές πως δε μπορεί να τους συμπεριλάβει όλους σε μια ταχύτητα. Γι’ αυτό και πρέπει να δείξουμε κατανόηση στις διαφορετικές ωριμάνσεις.

Άλλες συνιστώσες είναι ώριμες να αυτοδιαλυθούν ως τέτοιες και τα μέλη τους να περάσουν ως φυσικά πρόσωπα στον ενιαίο φορέα. Άλλες να μετασχηματιστούν από συνιστώσες του παλιού ΣΥΡΙΖΑ που ήταν συνασπισμός κομμάτων σε διακριτά πολιτικά μορφώματα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, που ούτως ή άλλως δε μπορεί και δε θα θέλαμε να μην είναι πλουραλιστικός, πολυσυλλεκτικός και πολυτασικός. 

Αλλά το κρίσιμο είναι να συζητήσουμε περισσότερο για τις οργανώσεις και για τα μέλη του νέου ΣΥΡΙΖΑ και για τα δικαιώματά τους και λιγότερο για τα υπόλοιπα. Οι οργανώσεις μας πρέπει να ανοίξουν στον κόσμο που θέλει να μας πλησιάσει και να ενταχθεί. Να γίνουν τα κύτταρα οργάνωσης του προοδευτικού κόσμου της χώρας για το γιάτρεμα των πληγών του μνημονίου. Να ξεκινήσει άμεσα μία μεγάλη καμπάνια για εγγραφή νέων μελών, ταυτόχρονα με την μεγάλη πολιτική καμπάνια και εξόρμηση που θα κάνουμε για το συνέδριό μας. Να γίνουμε από άθροισμα συνιστωσών σε ένα νέο κόμμα άμεσης δημοκρατίας και αυτοοργάνωσης, που θα κρινόμαστε όλοι και πρώτοι και πρώτες οι άντρες και οι γυναίκες της ηγεσίας.

Οι διαδικασίες συγκρότησης του ενιαίου κόμματος, δεν πρέπει να μας ξεκόψουν σε καμία περίπτωση από τις απαιτήσεις των κοινωνικών αγώνων. Αντιθέτως, το στοίχημα είναι να συνδέσουμε την πορεία προς το συνέριο με την ενίσχυση των πολιτικών μας δεσμών με την κοινωνία. 

Διαφωνίες θα υπάρξουν και είναι απόλυτα λογικό και φυσιολογικό όταν βαδίζουμε προς ένα απόλυτα ανοιχτό και δημοκρατικό συνέδριο. Όμως υπάρχουν όλες οι δημοκρατικές εγγυήσεις, ώστε να λυθούν τα θέματα, είτε στις προσυνεδριακές διαδικασίες, είτε στο ίδιο το συνέδριο. 

Και επειδή τώρα έχουμε την ευθύνη αλλά και την ευκαιρία να ορίσουμε το πλαίσιο της λειτουργίας μας σε στέρεη βάση, οφείλουμε τώρα και χωρίς ταμπού να κουβεντιάσουμε ανοιχτά όλους τους προβληματισμούς και όλες τις απόψεις. Τώρα είναι η στιγμή να δούμε με ωριμότητα και να αντιμετωπίσουμε επιτέλους παθογένειες και στρεβλώσεις που κουβαλάμε μέχρι σήμερα. 

Η πιο σοβαρή είναι η εξής: ο χώρος των καθοδηγητικών οργάνων. Και του στελεχικού δυναμικού, συγκροτείται αποκλειστικά από τάσεις, ομάδες, πλατφόρμες. Είναι σεβαστό. Όμως στη βάση και στο χώρο πολιτικής επιρροής τα πράγματα δεν είναι έτσι, κάθε άλλο μάλιστα. 

Οι άνθρωποι εκεί παρακολουθούν πολύ σοβαρά τις εσωτερικές συζητήσεις αλλά δεν αισθάνονται υποχρεωμένοι να δηλώσουν ένταξη και δέσμευση απέναντι στο ένα ή το άλλο εσωκομματικό πολιτικό ρεύμα.  

Η πραγματικότητα την οποία καλούμαστε να αλλάξουμε λέει ότι στις σημερινές συνθήκες είναι αδύνατη η ανάδειξη ενός στελέχους, αν το στέλεχος αυτό δεν έχει την εμπιστοσύνη και την στήριξη ενός εσωκομματικού μηχανισμού.  Και αυτό είναι παράλογο. 

Θέλουμε πολυτασικό πλουραλιστικό ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι προφανές. Όχι, όμως, ένα κόμμα που να κυριαρχείται πλήρως από τους εσωκομματικούς μηχανισμούς. 

Για να προσπεραστεί το πρόβλημα αυτοί πρέπει να κάνουμε βήματα. Το πιο σημαντικό είναι να συμφωνήσουμε ότι αφήνουμε πίσω τα ξεχωριστά ψηφοδέλτια που υποβάλλουν οι εσωκομματικές παρατάξεις στις διαδικασίες εκλογής οργάνων. 

Παλιότερα, το δικαίωμα ξεχωριστής λίστας είχαν οι μειοψηφίες που υποτίθεται ότι προστάτευαν τον εαυτό τους από το αποκλεισμό. Σήμερα η κάθοδος σε ξεχωριστή λίστα δε χρησιμεύει ως δικαίωμα στην εκπροσώπηση στα όργανα μειοψηφιών αλλά ως πολιτική δήλωση διαφοροποίησης από την δημόσια ενιαία εικόνα του κόμματος. Και αυτό δε βοηθά στο βάθεμα της δημοκρατίας μέσα στο κόμμα. Αλλά στο να διαιωνίζεται μια εικόνα εσωτερικής αντιπαράθεσης και σύγκρουσης.

Η αντιπαράθεση στο εσωτερικό μας πρέπει να είναι δημιουργική, πολιτική και ιδεολογική. Όχι αντιπαράθεση παγιωμένων εσωκομματικών μηχανισμών αλλά ιδεολογικών ρευμάτων ανοιχτών που δε λειτουργούν με δικούς τους κανόνες και εσωτερικές ιεραρχίες.

Πιστεύω ότι έφτασε η στιγμή να το κουβεντιάσουμε και να το αλλάξουμε αυτό, χωρίς να καταργήσουμε το δικαίωμα στις τάσεις και στη διακριτότητα των απόψεων. Η δική μου πρόταση είναι όχι να καταργηθεί η δυνατότητα ξεχωριστής λίστας αλλά να έχει κάθε φορά το δημοκρατικό δικαίωμα το εκάστοτε σώμα, να αποφασίζει κατά πλειοψηφία τη διαδικασία της εκλογής. Να μην επιβάλλεται δηλαδή κάθε φορά, στο όνομα δήθεν του δικαιώματος της αναλογικής εκπροσώπησης της μειοψηφίας, ο τρόπος εκλογής στα όργανα. Και, φυσικά, αυτή την πρόταση την καταθέτω χωρίς την αυταπάτη ότι αυτά τα ζητήματα λύνονται με διαδικαστικές και καταστατικές διατάξεις.

Έχω πλήρη επίγνωση ότι είναι ζητήματα που για να λυθούν απαιτείται πρωτίστως πολιτική βούληση και συνεννόηση. Αν, όμως, αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί σε επίπεδο κορυφής, οφείλουμε να τη διεκδικήσουμε στο επίπεδο βάσης. 

Υποχρέωσή μας είναι να ορίσουμε τις εγγυήσεις που διασφαλίζουν πλήρως την εκλογή οργάνων χωρίς αποκλεισμούς, και βεβαίως τις εγγυήσεις για τη λειτουργία των τάσεων ως ιδεολογικών ρευμάτων, και για την ανεμπόδιστη και ελεύθερη έκφραση των διαφορετικών απόψεων  εντός του κόμματος. 

Νομίζω ότι όλοι εδώ θα θέλαμε να υπάρξει μια αποφασιστική σύνθεση και συνεννόηση πάνω σε αυτό, αν θέλουμε να ανταποκρινόμαστε στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της κομματικής βάσης. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αρμόδιο να αποφασίσει είναι το Συνέδριο, το οποίο θα έχει και τον τελευταίο λόγο.  

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι ίσως η πιο σύνθετη, δύσκολη και περίπλοκη συγκυρία κάτω από την οποία έχουμε κληθεί να οργανώσουμε την πολιτική μας δράση. 

Η εμπειρία λέει ότι σε ανάλογες ιστορικές συνθήκες, η Αριστερά όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά δημιούργησε και τις προϋποθέσεις για μια σειρά ιστορικών αλλαγών. Τα κατάφερε, όμως, μόνο όταν τόλμησε. Μόνο όταν έδειξε θάρρος και τόλμη να θυσιάσει ασφάλειες και βεβαιότητες. Μόνο όταν έδειξε θάρρος ακόμα και να αυτοθυσιαστεί.

Δεν υπάρχει πιο ασφαλής δρόμος προς την αποτυχία από αυτόν της αδράνειας. Όποιος δεν παίρνει την ευθύνη στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές δεν έχει καμιά πιθανότητα να πετύχει.

Σας καλώ, λοιπόν, να πάρουμε συλλογικά την ευθύνη του μετασχηματισμού και της δημοκρατικής εμβάθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ στο επικείμενο πρώτο συνέδριό του. Αποτελεί μια ιστορική επιλογή, σε μια ιστορική συγκυρία για την αριστερά και για το τόπο».

Η Χούντα και πώς να την ανατρέψουμε

Του Γιώργου Γυπάκη

Η αλήθεια ειναι πως όσα περιγράφει η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της "Το Δόγμα του Σοκ" ότι έγιναν στη Χούντα του Πινοσέτ για την επικράτηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Μίλτον Φρίντμαν, επαναλαμβάνονται με χειρουργική ακρίβεια - χωρίς τα λάθη που έκανε ο Πινοσετ, δηλαδή την απροκάλυπτη βία που προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή.  Αρθρα που δημοσιεύονται στο δεξιό τύπο, επικροτούν πολλές μνημονιακές μεταρυθμίσεις ως πιστή αντιγραφή των μεταρυθμίσεων του Πινοσέτ.
Και το χειρότερο είναι, πως με την επικάλυψη ή το πρόσχημα αν θέλετε του "κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης" η κυβέρνηση πλέει στο χαρακτηρισμό της "Δημοκρατίας" αφού μια δικατορία δεν θα μπορούσε να γίνει επίσημα ανεκτή στον ευρωπαϊκό κύκλο. Προς το παρόν.

Kανείς πλέον δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι με την προληπτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών  η κυβέρνηση κάνει μια ολοκληρωμένη στροφή προς τον αυταρχισμό και τη δικτατορία. Τί λέει ο Συνταγματολόγος Κώστας Χρυσόγονος με αφορμή την επίταξη που ξεχείλισε το ποτήρι (πηγή TVXS): «Ο νόμος δεν υπερισχύει του Συντάγματος. Το ξέρουν ακόμη και οι πρωτοετείς φοιτητές της Νομικής. Το Σύνταγμα απαγορεύει κατηγορηματικά κάθε μορφή αναγκαστικής εργασίας και η εργασία υπό την απειλή ποινικών κυρώσεων - και μάλιστα σε βαθμό κακουργήματος - όπως συμβαίνει στην περίπτωση της πολιτικής επιστράτευσης είναι χαρακτηριστική περίπτωση αναγκαστικής εργασίας» σημειώνει. Προσθέτει δε: «το ότι η κοινή νομοθεσία δεν έχει εναρμονιστεί προς το Σύνταγμα δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποχωρήσει το Σύνταγμα. Σημαίνει ότι δεν πρέπει να εφαρμοστεί η κοινή νομοθεσία που το παραβιάζει».

«Αυτό που επικαλείται ο πρωθυπουργός για την κήρυξη της επιστράτευσης είναι ο ενδεχόμενος κίνδυνος για την υγεία υποψηφίων των πανελλαδικών εξετάσεων σε περίπτωση αναβολής τους. Το Σύνταγμα δεν κάνει λόγω για κίνδυνο υγείας μεμονωμένων προσώπων. Το Σύνταγμα επιτρέπει την επιβολή πολιτικής επιστράτευσης σε περίπτωση κινδύνου για τη δημόσια υγεία εν γένει, όπως τα λοιμώδη μεταδοτικά νοσήματα. Στην περίπτωση αυτή έχουμε απλώς ένα εικαζόμενο – στη φαντασία του πρωθυπουργού θα έλεγα – ενδεχόμενο να υπάρξουν νευρικοί κλονισμοί δυο, τριών ή δέκα υποψηφίων, το οποίο βεβαίως δεν αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Αποτελεί ενδεχομένως κίνδυνο για την υγεία συγκεκριμένων ατόμων, αν θεωρηθεί ότι μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Επομένως, δεν στοιχειοθετείται συνταγματική προϋπόθεση. Η κήρυξη της επιστράτευσης είναι σαφώς αντισυνταγματική» επισημαίνει ο Κώστας Χρυσόγονος, ο οποίος έχει κάνει τον τελευταίο καιρό δεκάδες τέτοιες αναλύσεις, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Τί δεν μπορούν να καταλάβουν λοιπόν, αυτοί που αρνούνται να αναγνωρίσουν τον όρο "Χούντα";
Ακόμα και η Αυγή σε πρωτοσέλιδό της έγραψε για μια "ιδιότυπη οικονομική Χούντα". Ειπώθηκε και στη Βουλή. Αν τα λόγια έχουν κάποιο νόημα και δε λέγονται μόνο για να προκαλούν εντυπώσεις, θα πρέπει να τους δώσουμε και την ανάλογη βαρύτητα.
Δηλαδή να πιστέψουμε σε βάθος, την έννοιά τους.
Τί άλλο θα χρειαστεί για να προχωρήσουμε παρακάτω;
Η αναγνώριση της Χούντας από το σύνολο των αντιμνημονιακών δυνάμεων είναι η βασική προϋπόθεση, αν θέλουμε να προχωρήσουμε συντεταγμένα στην ανατροπή της. Από κει και πέρα, πολλές μικρές αλλά τέσσερις μεγάλες μάχες πρέπει να δωθούν και μία ακόμα, αν στις άλλες ηττηθουμε.

1) Η μάχη με τον εαυτό μας

Δεν είναι μόνο οι μάχες που πρέπει να δώσουμε για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, είναι και οι μάχες ενάντια στη βλακεία, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Οι ταξικές εμμονές, ο κακώς εννοουμενος διεθνισμός, ο λανθάνων αριστερισμός, ο κομματικός παραγοντισμός, η αναγωγή του μεταναστευτικού σε κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα, η προσκόλληση στις παραδοσιακές μορφές πάλης και τις απαξιωμένες συνδικαλιστικές δομές και η ανύπαρκτη επικοινωνιακή πολιτική από τη μία πλευρά (την αριστερή), κι από την άλλη, ο άκρατος αυθορμητισμός, η συνομωσιολογία, η έλλειψη ιδεολογικού υπόβαθρου, η παντελής έλλειψη σοβαρότητας,  η συγχιση (λόγω έλλειψης παιδείας) μεταξύ εθνικισμού και πατριωτισμού ήταν και παραμένουν οι κύριοι λόγοι για την πολυδιάσπαση και τις συνεχόμενες ήττες συνολικά του αντιμνημονιακού κινήματος. 

2) Η κοινοβουλευτική μάχη

Η μάχη για τη διενέργεια εκλογών και την κατάκτηση της εξουσίας είναι αναμφισβήτητα η κυρίαρχη αποστολή μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ και οι ΑΝ.ΕΛ. είναι τα τελευταία κόμματα εντός Βουλής που υπερασπίζονται το Σύνταγμα και την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Οι τρείς συγκυβερνώντες που αυτοτοποθετούνται στο "Συνταγματικό τόξο" προκαλώντας γέλια -αλλά όχι, δυστυχώς τα αντίστοιχα σχόλια της αντιπολίτευσης- έχουν δείξει στην πράξη το πόσο σέβονται τη Δημοκρατία, το κοινοβούλιο και το Σύνταγμα. Αλλά πρέπει να μάθουμε να μιλάμε στον κόσμο με πατριωτικό λόγο! Είμαστε Ελληνες, δεν είμαστε απάτριδα φρικιά σε παρατεταμένη εφηβεία! Να ξεχάσουμε  τα μεγαλεπίβολα σχέδια για “κυβέρνηση της αριστεράς” που δε βγαίνουν στο μέτρημα! Να ζητήσουμε τη στήριξη της κοινωνίας για μια “Λαϊκή Κυβέρνηση”! Και επιτέλους, αφού ο κόσμος ζητά ηγέτες για να κινηθεί και να ελπίσει, να του δώσουμε ηγέτες! Να συμπεριφερθουμε ως κηνυγοί κι όχι ως κηνυγημένοι!

3) Η επικοινωνιακή μάχη

Και οι τρεις μνημονιακές κυβερνήσεις ωφείλουν την ύπαρξή τους στα καθεστωτικά ΜΜΕ. Τον αγώνα του Σαμαρά  για την πρωθυπουργία, τον έδωσαν για λογαριασμό του οι Πρετεντέρηδες. Εαν το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ ήξερε τί έκανε, δε θα μιλάγαμε τώρα γι αυτά. Είναι άλλωστε το μόνο οργανωμένο επικοινωνιακό επιτελείο του αντιμνημονιακού κινήματος. Και είναι το χειρότερο που μπορεί να γίνει. Ηττήθηκε πρεκλογικά, πριν ακόμα δώσει τη μάχη, σ΄ένα debate που ο Σαμαράς λόγω ύφους και επικοινωνιακού προφίλ θα φαινόταν σα φλεγόμενο ποντίκι δίπλα στον ωραίο, σίγουρο Τσίπρα. Το επικοινωνιακο επιτελείο, σύρεται από την ατζέντα που του επιβάλλουν, τσιμπάει στις προκλήσεις, δεν μπορεί να επιβληθεί στους βουλευτές που εκφράζουν προσωπικές θέσεις αντί να υποστηρίζουν τη θέση του κόμματος, αντιμετωπίζει με το σταυρό στο χέρι την γκαιμπελική προπαγάνδα των Μουρούτηδων αντί να παίζει στο ίδιο ταμπλό, ένα παιχνίδι που το δίδαξαν καλύτερα απ' όλους οι κομμουνιστές.

4) Η συνδικαλιστική μάχη

Η Επιστράτευση των καθηγητών αλλά και το πραξικόπημα της ηγεσίας της ΟΛΜΕ ενάντια στους εκπαιδευτικούς, δεν αποτελεί ούτε ήττα, ούτε νίκη του αντιμνημονιακού κινήματος, αλλά σηματοδοτεί μιαν ιστορική αλλαγή στο συνδικαλιστικό κίνημα όσο και στην πολιτική ιστορία της χώρας μας. Ολοι αντιλαμβάνονται πια, πως αυτή η στροφή προς τη δικτατορία γίνεται με τη στηριξη των συνδικαλιστικών παρατάξεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, καταδεικνύουν ότι και η συμμετοχή της αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι προβληματική και φθαρμένη από το σύστημα και την τελμάτωση μιας χρόνιας απαξίωσης. Τα γεγονότα αυτά σηματοδοτούν ένα τέλος στη σύγχρονη ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος και μια νέα αρχή.
Πρέπει να διαλυθούν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Γιατί έχουν μετατραπεί πιά σε βάρος για τους εργαζόμενους, μια φωλιά γεμάτη κηφήνες, που δεν έχει να προσφέρει τίποτα.Οι σημερινές συνδικαλιστικές δομές μοιάζουν με κείνα τα μαγαζιά που αποκτούν κακό όνομα και δεν το χάνουν ποτέ, ακόμα κι αν αλλάξει ο μαγαζάτορας. Ας προχωρήσουμε με τις υπάρχουσες πρωτοβάθμιες δομές -αφού τις αλώσουμε πρώτα εκλογικά- σε μια νέα Συνομοσπονδία, στα οργανωτικά πρότυπα και το όνομα του ιστορικού Πολωνικού συνδικάτου "Αλληλεγγύη". Και με ενωμένους όλους τους εργαζόμενους σε μία πορεία - όχι με κλαδικές - συντεχνιακές κινητοποιήσεις - αλλά με μία Γενική και πολιτική απεργία διαρκείας, με ένα αίτημα, να ακυρωθούν όλοι οι μνημονιακοί νόμοι και να παραιτηθεί η κυβέρνηση.

5) Η αυτοδιοικητική μάχη

Η πολιτική ανυπακοή δεν κρίνεται μόνο στους δρόμους, στο αγανακτισμένο πλήθος που σύρεται απληροφόρητο, αλλά από τον τρόπο που η τοπική αυτοδιοίκηση αντιμετωπίζει την κεντρική εξουσία. Γι  αυτό πρέπει να ξεριζώσουμε κάθε μνημονιακή αρχή, σε περιφέρειες και σε Δήμους σε όλη τη χώρα. Ισως να είναι η μοναδική μάχη που μπορεί να μας περάσει εύκολα στη νίκη, αρκεί να παραμείνουμε ενωμένοι και κομματικά ανεξάρτητοι. Τί μπορούμε να αντιτάξουμε;
Στο μνημονιακό σχέδιο των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, ένα σχέδιο Ειδικών Αντιμνημονιακών Ζωνών. Τί μπορούμε να προσφέρουμε; Ενα όραμα επανασχεδιασμού της τοπικής αυτοδιοίκησης με βάση τη συμμετοχή των κοινωνιών και μια πολιτική ανοικτής ανυπακοής στην κυβέρνηση, υποκαθιστώντας πλήρως τις κοινωνικές δομές και τις υποδομές παιδείας, πρόνοιας και υγείας που κατεστρεψαν τα μνημόνια, μια κίνηση που μπορεί να έχει την καθολική στήριξη των δημοτών, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν πειστεί για το δίκαιο του εγχειρήματος. Οι Αντιμονιακοί Δήμαρχοι μπορούν να ανατρέψουν το καθεστώς κυρήσσοντας τις πόλεις τους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

6) Η έσχατη μάχη

Κι αν όλα αποτύχουν; Τοτε μας μένει η συνειδητοποίηση πως με τη Χούντα δε συναλάσσεσαι, δεν ανοίγεις διάλογο.  Η λαϊκή επιστράτευση μπορεί να είναι η δική μας απάντηση στην πολιτική επιστράτευση της Χούντας.
 Η Χούντα των συνταγματαρχών δεν έπεσε με 48ωρες απεργίες, ούτε με εκλογές. Τη Χούντα την έριξαν -εκτός από τα λάθη της- τα Πολυτεχνεία και οι Παναγούληδες. Διαβάστε τί έκαναν. Οι εξόριστοι καλλιτέχνες και τα κινήματα εθνικής αντίστασης.  Ρωτήστε αυτούς. Τη Χούντα την έριξαν οι λίγοι κι όχι οι πολλοί. Οι πολλοί ρουφιάνευαν. Οι πολλοί δείλιαζαν, τρομοκρατημένοι, κλεισμένοι στα σπίτια τους. Οπως και τώρα. 

Αλλά, μην περιμένετε μαζικότητα. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Μην περιμένετε θεαματικές κινητοποιήσεις. Μην περιμένετε τα παιδιά της γιουροβίζιον να τραγουδήσουν στους δρόμους, στην κηδεία κάποιου μεγάλου, επαναστατικά τραγούδια. Και κυρίως, μην περιμένετε τους νέους να οργανώσουν τα νέα Πολυτεχνεία. Γιατί ο αγώνας αυτός δεν είναι των νέων, αλλά των πατεράδων τους. Οι νέοι σαπίζουν στο διαδίκτυο, στις εξεταστικές και στην οχλοβοή. Οι πατεράδες τους έχουν την ευθύνη, η γενιά που κατέστρεψε πρέπει να ξαναχτίσει. Ακόμα κι αν το τίμημα είναι αιματηρό.

Πηγή: http://chania-politis.blogspot.gr

Πρωτοφανής μαζικότητα στη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Χανιών

Η πρόταση της ΟΛΜΕ ψηφίστηκε παμψηφεί συγκεντρώνοντας 446 ψήφους από τους 1100 εγγεγραμμένους του νομού με 6 κατά και 3 λευκά, ενώ η πρόταση του ΠΑΜΕ στηρίχτηκε από 8 καθηγητές.

Οι συμμετέχοντες δήλωσαν την αγωνιστική τους διάθεση για σπάσιμο της επιστράτευσης με μαζικού πολιτικούς, συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς όρους και συζήτησαν γύρω από τα απαραίτητα οργανωτικά μέτρα που πρέπει να λάβει ο κλάδος για την επιτυχία της απεργίας και την αναμέτρηση του κλάδου με την πολιτική της τρομοκρατίας και της κοινωνικής βαρβαρότητας.

Όσο αφορά το ζήτημα της πάλης ενάντια στην επίταξη η πρόταση που υπερψηφίστηκε (451 υπέρ, 1 κατά και 3 λευκά) αναφέρει πως οι καθηγητές θα καταθέσουν το βράδυ της Πέμπτης τα χαρτιά επίταξης που έχουν παραλάβει και αν συγκεντρωθούν πάνω από 455(αριθμός αυτών που συμμετείχαν στην ψηφοφορία) θα προχωρήσουν «ακόμα και μόνο στην ΕΛΜΕ Χανίων σε περιφρούρηση των εξεταστικών κέντρων την Παρασκευή και σπάσιμο στην πράξη της επιστράτευσης».

Οι καθηγητές ζήτησαν επίσης την παραίτηση του υπουργού «επιστράτευσης» όπως χαρακτηρίζουν τον υπουργό Παιδείας και κατήγγειλαν την ως τώρα στάση της ΑΔΕΔΥ, ζητώντας τόσο από το ανώτατο όργανο των Δημοσίων Υπαλλήλων, όσο και από την ΓΣΕΕ να πάρουν αποφάσεις για απεργία την Παρασκευή.

Όσο αφορά το αγωνιστικό πρόγραμμα των επόμενων ημερών, αποφασίστηκε να καλεστούν σήμερα Τετάρτη στις 20:00 στο Εργατικό Κέντρο σε σύσκεψη όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία της πόλης, το Εργατικό Κέντρο και το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ ενώ για αύριο Πέμπτη, πάρθηκε και απόφαση για πορεία διαμαρτυρίας στις 18:00 στην πλατεία Αγοράς και νέα συνέλευση στις 20:00 στο 1ο ΕΠΑΛ.

Πηγή: o-toixos.blogspot.gr/ Πηγή φωτο και video: tokaravani.gr

Τσίπρας: «Δεν είμαστε μπολσεβίκοι»

Τις απόψεις του για διάφορα θέματα ανέπτυξε ο αρχηγός της αντιπολίτευσης κ. Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στο ραδιοσταθμό «Στο κόκκινο» (Κώστας Αρβανίτης). Εκτός από τα αναμενόμενα (αντικυβερνητική στάση στο θέμα των απεργιών των καθηγητών κλπ), δήλωσε ότι το 27% δε σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλειοψηφία στο λαό, ότι δεν έχει κανένα σκοπό «να καθοδηγεί το λαό όπως οι μπολσεβίκοι», ότι στο συνέδριο ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάει με ενιαία λίστα και όχι χωριστές, που θα σήμαιναν «πολλά κόμματα σε συσκευασίας ενός». Παραδέχτηκε επίσης έμμεσα ότι οι συμμαχίες του, αν πρωτεύσει στις εκλογές, θα είναι πολύ δύσκολες, ενώ υπεραμύνθηκε των απόψεών του για «συμμαχία των χωρών του Νότου».
Η συνέντευξη έχει ως εξής: 

«Κ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Εγώ πρώτα απ΄ όλα θα έβαζα τα ζητήματα Δημοκρατίας, κύριε Πρόεδρε και τον συνεχιζόμενο αυταρχισμό. Έχουμε από το πρωί επέμβαση μονάδων των ΜΑΤ, στις εγκαταστάσεις της ΜΕΒΓΑΛ στον Ασπρόπυργο, όπου οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για τη μη πληρωμή δεδουλευμένων 4 μηνών και μια σειρά άλλων τέτοιων πρακτικών που βιώνουμε το τελευταίο διάστημα.
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: «Το πρώτο θύμα», της κυβέρνησης Σαμαρά είναι η Δημοκρατία. Διάβαζα ένα άρθρο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» του Άρη Καζάκου που μιλάει για μια χώρα, που υφίσταται αλλοίωση επί τρία χρόνια. Η κυβέρνηση αυτή είναι επικίνδυνη και στόχος της είναι να επιβάλει νόμους υπερβάλλοντες την Δημοκρατία. Για να υλοποιήσει την πολιτική της η κυβέρνηση πρέπει να «μπει σε περιορισμό», η Δημοκρατία. Η αξιωματική αντιπολίτευση, έχει σαν εργαλείο την κινητοποίηση των πολιτών. Οφείλει να ενδυναμώσει την πίστη του λαού μας και να πείσει ότι αυτή η αυταρχική πολιτική, δεν είναι νομοτέλεια».

Προσπαθούν να πείσουν ότι το μνημόνιο είναι «νομοτέλεια» και δεν μπορεί να αλλάξει. Έτσι κάπως γινόταν και στη Δικτατορία που επί χρόνια, έμεινε στην εξουσία. Κάποτε βέβαια ο λαός ξεσηκώθηκε.

Στόχος της κυβέρνησης, του Σαμαρά και των δύο αρχηγών που τον στηρίζουν είναι να πείσουν ότι αυτή η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είναι «νομοτέλεια» και ότι το Σύνταγμα, είναι «πολυτέλεια». Αν το πιστέψουν οι πολίτες, ζήτω που καήκαμε, θα γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω.

Υπάρχει απαξίωση της Δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού. Είπα στους εκπαιδευτικούς, σε μια συζήτηση που είχα μαζί τους, ότι αυτό που συμβαίνει τώρα, αν συνέβαινε πριν δύο χρόνια, θα είχα ρίξει την κυβέρνηση. Και αυτό θα γινόταν γιατί όλος ο κόσμος θα βρισκόταν στους δρόμους.

Εκεί βρέθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ, στην πρώτη γραμμή των αγώνων μαζί με τον λαό. Στόχος μας είναι, να αλλάξουμε το σύστημα. Αυτή η κυβέρνηση, αν κρατιέται στην εξουσία, είναι όχι γιατί καλλιεργεί ελπίδες και προσδοκίες, αλλά γιατί στηρίζεται, από ένα σύστημα του κατεστημένου, των ΜΜΕ.

Ο κόσμος προσδοκά από τον ΣΥΡΙΖΑ, να κάνει κάτι, για να αλλάξει η σκληρή πραγματικότητα που βιώνει, θέλει να τελειώσει μια και έξω από το μνημόνιο». 

Κ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Ας πούμε ότι το μνημόνιο, τελειώνει. Τι θα γίνει αμέσως μετά;
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: «Βάζουμε συνεχώς, «το κάρο μπροστά από το άλογο». Για να απαντήσουμε, σε αυτό το όντως σημαντικό ερώτημα, πρέπει πρώτα από όλα να γίνουμε κυβέρνηση. Βέβαια και θα σκεφτούμε και θα αποφασίσουμε για το πώς θα βαδίσουμε.
Δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα, θα υπάρξουν δυσκολίες. Γι αυτό πιστεύω ότι θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ, να αποκτήσει ισχυρότερους δεσμούς με την κοινωνία. Επειδή πήραμε 27% στις εκλογές, αυτό δεν σημαίνει ότι στις φοιτητικές εκλογές, στους ΟΤΑ, σε άλλους μεγάλους συνδικαλιστικούς φορείς, δεν σημαίνει ότι έχουμε πλειοψηφία. Γι αυτό πρέπει να εντείνουμε τον αγώνα κτισίματος δεσμών, με την κοινωνία. Ως μηχανικός το ξέρω αυτό.
Πρέπει να πείσουμε ότι δεν φοβόμαστε τον λαό, αλλά είμαστε δίπλα στον λαό. Δεν θέλουμε ένα παρωχημένο «μπολσεβίκικο», κόμμα, που θα καθοδηγεί τον λαό».

Κ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Με ποιους θα κάνετε συμμαχίες; Θα κάνετε ακόμη και με τον ΣΕΒ που είστε καλεσμένος σήμερα;
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: «Όπως σε ένα θεσμό, καλείται ο πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, στην ΓΣΕΕ, στην ΑΔΕΔΥ, που με κάλεσαν και πήγα, το ίδιο θα πράξω και στο ετήσιο συνέδριο του ΣΕΒ.

Κ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Θα καθίσετε και στο δείπνο;
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: «Δεν γνωρίζω αν υπάρχει δείπνο, αλλά και να υπάρχει κι αν καθίσω, αυτό θα σημαίνει, ότι αλλάζω ιδέες; Μάλλον αυτοί θα φοβηθούν μην «μολυνθούν, από εμάς..

Κ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Με την απεργία των καθηγητών τι γίνεται;
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: «Η κυβέρνηση επέλεξε την χρονική στιγμή των Πανελλαδικών, για να δείξει την πυγμή της και τον αυταρχισμό της. Επέλεξε, να «προκαλέσει» τους καθηγητές. Αν η κυβέρνηση είχε πραγματική έγνοια για τους μαθητές θα ανέστειλε την εφαρμογή των μέτρων και θα ξεκινούσε διάλογο μετά τις εξετάσεις. Αλλά επέλεξε να προκαλέσει τους καθηγητές. Τα αιτήματά τους δεν είναι συντεχνιακά, αλλά έχουν να κάνουν με ολόκληρη την κοινωνία. Θεωρούμε ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα να επιλέξουν τον τρόπο της πάλης τους. Η αίσθηση αλαζονείας είναι που θα οδηγήσει αυτήν την κυβέρνηση σε όλεθρο. Όταν επιτίθεσαι στο σύνολο της κοινωνίας, κάποια στιγμή θα λάβεις και την απάντηση. Οι γονείς των παιδιών, που τόσο λέει ότι νοιάζεται αυτή η κυβέρνηση, είναι αυτή η ίδια που τους έχει οδηγήσει στην οικονομική εξαθλίωση. Εμείς, υποστηρίζουμε τα αιτήματα των εκπαιδευτικών, πιστεύουμε ότι είναι δίκαια και όχι συντεχνιακά. Θεωρούμε δε ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, να επιλέξουν τον τρόπο διεκδίκησής τους».

Κ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να έρθει στην εξουσία, με ποιους θα κάνει συμμαχίες;
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: «Για μένα άλλο είναι η κυβέρνηση και άλλο η εξουσία. Είναι δύσκολο να κατακτήσεις την εξουσία, προς όφελος των εργαζόμενων. Φαίνεται ότι ήταν «κάθε εμπόδιο για καλό» και εννοώ τις εκλογές του προηγούμενου Ιούνη. Μας έδωσε τον χρόνο, έχουμε όλο τον καιρό μπροστά μας για να σχεδιάσουμε όσο καλύτερα γίνεται, εκείνες τις παρεμβάσεις, που μετά από μια μεγάλη εκλογική νίκη να δούμε, ποιες θα είναι αυτές οι παρεμβάσεις, που θα μας δώσουν τη δυνατότητα αναδιανομής, του πλούτου στους πολίτες».

Κ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Θα διακόψω για λίγο τη συνέντευξη γιατί έχω την πληροφορία για μια έκρηξη βόμβας που έγινε χθες το βράδυ, στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, στη Δάφνη.
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ:«Ναι, ναι, ξέρω, συμβαίνουν αυτά. Θα σας πάω σε ένα άλλο θέμα τώρα. Μετά τις δραματικές εξελίξεις στην Κύπρο, γιατί δραματικά είναι αυτά που συνέβησαν, είδαμε την «εσωτερική τρόικα» να «επιχαίρει» για ότι συνέβη στην Κύπρο και να ισχυρίζεται ότι επλήγη ο ΣΥΡΙΖΑ, από τις κυπριακές εξελίξεις. Γιατί επλήγη ο ΣΥΡΙΖΑ, τι είπαμε εμείς που δεν επαληθεύτηκε; Ήταν μήπως στην Κύπρο μία αριστερή Κυβέρνηση που υλοποίησε την πολιτική του «ΝΑΙ;»; Ίσα ίσα ήταν μία δεξιά κυβέρνηση που μαζί με την Μέρκελ μέσα σε λίγες μέρες μετέτρεψαν το «Όχι» της κυπριακής Βουλής σε «Ναι» Και φάνηκε καθαρά φάνηκε αυτό που ισχυριζόμαστε, ότι δηλαδή στις ελλειμματικές χώρες του Νότου πλήττεται ο λαός, χάνεται η κοινωνική συνοχή, σε αντίθεση με την ισχυροποίηση και την απόκτηση επιπλέον κερδών, των χωρών του Βορρά. Για μας, το κρίσιμο ζήτημα είναι: καμιά θυσία προς όφελος της πλουτοκρατίας, καμιά θυσία υπέρ του κεφαλαίου. Εμείς, θα διεκδικήσουμε ισότιμη μεταχείριση μέσα στην Ευρωζώνη. Οι σύμμαχοί μας στην Ευρωζώνη, είναι οι λαοί. Οι λαοί του Νότου, μπορούν να συνεννοηθούν για να υπάρξει ένα καλύτερο πλαίσιο διαπραγμάτευσης. Για μας, στον ΣΥΡΙΖΑ η διαπραγμάτευση δεν γίνεται με καφέ και κρασί. Για μας διαπραγμάτευση είναι, «σύγκρουση».

Κ. ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Όταν γίνεται κυβέρνηση πόσο χρόνο πιστεύετε ότι θα σας πάρει, η ανάκαμψη της κοινωνίας, η πάταξη της ανεργίας, κ.ά.;
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: «Δεν μπορείς να μιλήσεις δίνοντας τακτά χρονικά διαστήματα. Μιλάμε για ριζικές αλλαγές, όχι για επιδιορθώσεις. Τι επιδιόρθωση μπορείς να κάνεις, στα τόσο υψηλά ποσοστά ανεργίας; Οι πολίτες, ξέρουν και δεν περιμένουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «το μαγικό ραβδί» για να κάνει τα πάντα άμεσα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξει το τοπίο στο πολιτικό σύστημα, θα βάλει φραγμό στη διαφθορά, θα σταματήσει αυτούς που επί χρόνια καρπώνονταν τον μόχθο του λαού. Αυτά και άλλα που χρειάζονται όμως θα γίνουν μαζί με τον λαό. Έχουμε πλήρη αίσθηση του τι συμβαίνει, δεν είμαστε κυβέρνηση είμαστε στην Αντιπολίτευση, γνωρίζουμε ότι έχουμε περιορισμένη δυνατότητα να ανατρέψουμε τα πράγματα by the book, μέσα από την κοινοβουλευτική διαδικασία. Και δεν έχουμε αυταπάτες για να σώσουμε εμείς το ευρώ. Θ α σώσουμε την Ελλάδα μέσα στο ευρώ
Ο μόνος δρόμος που μπορεί να φέρει αποτελέσματα είναι ο δρόμος της κοινωνικής πάλης.
-Στο συνέδριο ο ΣΥΡΙΖΑ θ α πάει με ενιαία λίστα στην εκλογή των εκπροσώπων του και θα είναι ένας ενιαίος φορέας κι όχι «πολλά κόμματα σε συσκευασίας ενός».

(Για την αντιγραφή Μ.Φ.)