Ανακοίνωση για διακοπή ΔΕΗ στον ΚΡΗΤΗ FM και στον ΚΡΗΤΗ TV1

Τις μέρες αυτές η ΔΕΗ κατέβασε το διακόπτη στο ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σταθμό ΚΡΗΤΗ FM και ΚΡΗΤΗ TV1 και αρνείται να δεχτεί τον διακανονισμό που προτείνει η συγκεκριμένη επιχείρηση με αποτέλεσμα τη διακοπή της λειτουργίας τους.

Τα παραπάνω ΜΜΕ μαζί με την εφημερίδα ΑΓΩΝΑΣ είναι από τα παλαιότερα στο νομό και χρόνια τώρα συνεισφέρουν στην πλουραλιστική πληροφόρηση και την προβολή των προβλημάτων του τόπου μας. Ιδιαίτερα δε μετά το μνημόνιο έχουν μια σαφή αντιμνημονιακή στάση.

Επειδή οι μνημονιακές κυβερνήσεις, ήδη από το πρώτο μνημόνιο με την ψήφιση του άρθρου 48 (μεταξύ άλλων, προβλέπει την κατάργηση του ειδικού τιμολογίου των ΕΛΤΑ που ισχύει εδώ και δεκαετίες αποτελώντας τον πυλώνα διακίνησης των περιφερειακών εφημερίδων, τη διανομή τους δηλαδή σε συνδρομητές) του Μεσοπρόθεσμου έχουν επιδοθεί σε μια συντονισμένη προσπάθεια να πληγεί καίρια η λειτουργία και ελεύθερη έκφραση του Περιφερειακού Τύπου με προφανή στόχο να "εξαφανίσει" κάθε αντίλογο που εμφανίζεται στην κοινή γνώμη, αφού η οικονομική ανεξαρτησία των περιφερειακών ΜΜΕ αποτελεί κίνδυνο για τα σχέδια της τρόϊκας.

Επειδή η στάση της ΔΕΗ μπορεί να θεωρηθεί επιλεκτική όταν γνωρίζουμε τις χαριστικές ρυθμίσεις πανελλαδικά σε επιχειρηματίες (π.χ. Μυτιληναίος), ή χρησιμοποιείται ως μέσο για την άσκηση κυβερνητικής πολιτικής (βλέπε χαράτσια), ή όπως καταγγέλλει με ερώτησή του ο βουλευτής Αχαΐας Νικολόπουλος«κάποιοι κάνουν τα στραβά μάτια στους μεγαλoπαράγοντες των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης που εξαπατούν ασύστολα το ελληνικό δημόσιο και δρουν εις βάρος των πολιτών» αναφερόμενος στο γεγονός «ότι η εταιρεία Τηλέτυπος (MEGA) προχωρούσε σε ρευματοκλοπή ζημιώνοντας τεράστια ποσά την ΔΕΗ και κατ’ επέκταση το ελληνικό δημόσιο»

Επειδή παρατηρούμε μια διευκόλυνση των μεγάλων συγκροτημάτων έναντι των μικρών στο χώρο των ΜΜΕ.

Επειδή κυρίως η πληροφόρηση είναι κοινωνικό αγαθό

Πιστεύουμε ότι η ΔΕΗ πρέπει άμεσα να επανασυνδέσει το ρεύμα και παράλληλα να βρει τρόπο διευκόλυνσης και διακανονισμού για την αποπληρωμή των οικονομικών υποχρεώσεων της παραπάνω επιχείρησης.

Γραφείο Τύπου

Ν.Ε. Χανίων ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Σε δίωξη αγωνιστές, σε δίωξη η Δημοκρατία

Ανακοίνωση των νομαρχιακών επιτροπών και των βουλευτών Κρήτης.

Γνωρίζει καλά η κυβέρνηση πως η έννοια της Δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι ουσιαστική παρά μόνον αν ο λαός έχει τη δύναμη να εκφράζει αυθεντικά και με ελευθερία τη βούλησή του. Όμως, γνωρίζει το ίδιο καλά ότι όσο ο λαός παραμένει ενεργός παράγοντας της πολιτικής ζωής, όσο στέκεται αγωνιζόμενος ή έστω όρθιος, τόσο οι σκανδαλώδης και επικίνδυνες για το λαό και τον τόπο μνημονιακές πολιτικές, θα κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να σαρωθούν από τη συμπιεσμένη και δίκαιη οργή του. Και γι’ αυτό η κυβέρνηση φοβάται.

Η μνημονιακή «λύσσα», βαριά ασθένεια του διαπλεκόμενου πολιτικού συστήματος ωθεί την τροϊκανή κυβέρνηση να αντιμετωπίζει τους δημοκρατικούς θεσμούς και τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών ως «βαρίδια». Θεωρεί –και έτσι είναι– ότι αυτά δυσκολεύουν την επιβολή αντιλαϊκών μέτρων και –το χειρότερο– αφήνουν περιθώρια και δυνατότητες στον Ελληνικό λαό να ανατρέψει με τη μαζική του πάλη την αδιέξοδη πορεία.

Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση, και με δεδομένη την αδυναμία της να συνεχίσει να αποσπά συναίνεση με το ψέμα της «επαναδιαπραγμάτευσης», η κυβέρνηση καταφεύγει σε κινήσεις που –ευθέως πλέον– υπονομεύουν τη Δημοκρατία, την ομαλή κοινοβουλευτική αλλά και κοινωνική ζωή του τόπου. Συστηματικά, προωθεί την εμπέδωση κλίματος κοινωνικού διχασμού (στα πρότυπα του εμφυλιοπολεμικού παρελθόντος) ώστε το πάνδημο αίσθημα οργής εναντίον του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος να μεταστραφεί σε οργή της μιας κοινωνικής ομάδας εναντίον της άλλης. Συστηματικά παραβιάζει τις επιταγές του Συντάγματος, τόσο για τα θέματα της λειτουργίας του Κοινοβουλίου όσο και για θέματα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής έξω απ’ αυτό. Συστηματικά, επιδίδεται σε επίδειξη μιας αντιδημοκρατικής αυταρχικής κατασταλτικής πυγμής ενάντια σε ό,τι δεν ευθυγραμμίζεται με την ασκούμενη μνημονιακή πολιτική.

Έτσι, σε διάστημα λίγων μόνο μηνών η πολιτική ζωή του τόπου μας γνώρισε αλλεπάλληλες αντιδημοκρατικές και αντισυνταγματικές εκτροπές που αφορούν: α) στη διαρκή υπονόμευση της δυνατότητας άσκησης Κοινοβουλευτικού ελέγχου στο έργο της Κυβέρνησης, β) στην πλήρη και οργανική –πλέον– ένταξη μεγάλων συγκροτημάτων Πληροφόρησης στο βραχίονα προώθησης της κυβέρνησης επικοινωνιακής στρατηγικής, γ) στη φίμωση (έως και δίωξη) ανεξάρτητων δημοσιογραφικών φωνών, δ) στην ανοχή και συγκάλυψη της δράσης της φασιστικής και Ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, ε) στην ανοχή και συγκάλυψη της ύπαρξης θυλάκων φασιστικού προσανατολισμού εντός των σωμάτων ασφαλείας, στ) στην ωμή καταστολή που εφαρμόζεται –αλλά και στις προβοκάτσιες που οργανώνονται – εναντίον κάθε μαζικής εκδήλωσης της βούλησης του λαού, ζ) στις αλλεπάλληλες επιστρατεύσεις απεργών, η) στη «βιομηχανία» διώξεων εναντίον αγωνιστών, θ) στην κατ’ επανάληψη εκδήλωση υποτιμητικής συμπεριφοράς απέναντι στη Δικαιοσύνη, και τις παρεμβάσεις στο έργο της όταν οι λειτουργοί της δεν αποφασίζουν με τρόπο αρεστό στην κυβέρνηση, ι) στις διώξεις ακόμη και εναντίον λειτουργών της Δικαιοσύνης που με σθένος εκφράζουν τη γνώμη τους στο πλευρό του αγωνιζόμενου λαού.

Ως ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουμε τη βαθύτατη ανησυχία μας, και καταγγέλλουμε τον αντιδημοκρατικό και αντιλαϊκό κατήφορο που έχει επιλέξει η κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που γνωρίζει ότι ο φόβος είναι πλέον το μοναδικό της “επιχείρημα” απέναντι στη δίκαιη οργή του λαού, προτού αυτή πάρει το δρόμο του πολιτικού αγώνα που θα ανατρέψει την πολιτική της.

Ως οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Κρήτης, και ως βουλευτές αντιπρόσωποι του Κρητικού λαού παρακολουθούμε με ιδιαίτερη ανησυχία την «ομοβροντία» διώξεων η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και στον τόπο μας: κοινός παρανομαστής των μέχρι τώρα 53 προσώπων (συνδικαλιστών, απλών εργαζομένων, νεολαίων, φοιτητών, ανέργων και πολιτών κάθε κατηγορίας) που διώκονται είναι η συμμετοχή τους σε αποφασισμένες από τα όργανα συλλογικής τους εκπροσώπησης εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Ιδιαίτερο ζήλο στην κατασκευή ενόχων φαίνεται να έχει η Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Χανίων η οποία με αστήρικτους και ψευδής ισχυρισμούς (των ίδιων πάντα μαρτύρων αστυνομικών) έχει δημιουργήσει δικογραφίες για 31 πολίτες στα Χανιά.

Ως επιπλέον ανησυχητική πτυχή αυτής της υπόθεσης επισημαίνουμε τον κίνδυνο δυσάρεστων εργασιακών επιπτώσεων για όσους διωκόμενους έχουν παράλληλα την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου διότι εξαιτίας του «ιδιωνύμου» που έχει –πλέον– επιβληθεί (με το νέο μνημονιακό δημοσιοϋπαλληλικό πειθαρχικό κώδικα) ουσιαστικά προβλέπεται το μέτρο της αργίας ή ακόμη και η ποινή της παύσης για εκείνους τους δημοσίους υπαλλήλους που επιμένουν να διατηρούν την ταυτότητα του αγωνιζόμενου πολίτη.

Στο λαό που αγωνίζεται, και σε όσους διώκονται γι’ αυτό, εκφράζουμε την ενεργητική αλληλεγγύη μας δηλώνοντας ότι θα συμβάλλουμε στους αγώνες αυτούς, στους αγώνες για κοινωνική προκοπή και ουσιαστική Δημοκρατία στο κράτος και τους θεσμούς. Ο αγώνας για ουσιαστική Δημοκρατία θα είναι αναγκαστικά δεμένος με τον αγώνα για απαλλαγή από τη μνημονιακή καταστροφή. Εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ως αριστερή, προοδευτική, δημοκρατική δύναμη, μαζί με όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου θα σταθούμε στο πλευρό του λαού μας στον αγώνα του αυτό.

Οι βουλευτές Κρήτης τους ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Χανίων: Σταθάκης Γιώργος

Ρεθύμνου: Ξανθός Ανδρέας

Ηρακλείου:Κριτσωτάκης Μιχάλης, Διακάκη Μαρία

Λασιθίου: Δερμιτζάκης Κων/νος

Οι Οργανώσεις Κρήτης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

    Ν.Ε Χανίων

    Ν.Ε. Ηρακλείου

    Ν.Ε Ρεθύμνου

    Ν.Ε. Λασιθίου

Μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ για την 25η Μαρτίου

Η Eπανάσταση του 1821 αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές στη μακρόχρονη πορεία των αγώνων του ελληνικού λαού για ελευθερία, αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία. Δείχνει τις δυνατότητες των λαών, όταν αυτοί  αποφασίζουν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους,   να  αρνηθούν προδιαγεγραμμένες μοίρες, καταστροφικές πορείες κι αδιέξοδα. 

Σήμερα, η επέτειος της 25ης Μαρτίου αποκτά ξεχωριστή σημασία.
Η τρικομματική κυβέρνηση, εναρμονισμένη με την τρόικα, άβουλη, άφωνη και καταστροφική, προβάλλει τη μνημονιακή πολιτική ως μονόδρομο για την κοινωνία και τη χώρα. Αποσκοπούν να αποδομήσουν ό,τι ακόμα έχει μείνει από το κοινωνικό κράτος και τις κατακτήσεις ενός αιώνα. Τα εργασιακά δικαιώματα, η κοινωνική ασφάλιση, η δημόσια παιδεία, η δημόσια περιουσία, η υγεία, το περιβάλλον, αλλά ακόμα και η ίδια η δημοκρατία, θυσιάζονται για χάρη της κερδοφορίας του κεφαλαίου,  υπέρ των πιστωτών, για λίγους κι εκλεκτούς. 

Τώρα, περισσότερο από  ποτέ, είναι αναγκαία η  άμεση ενεργοποίηση όλων των εργαζομένων, των ανέργων, της νεολαίας σε ένα μεγάλο, συλλογικό και ενωτικό αγώνα όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. 

Ιδιαίτερα, σήμερα, ο ελληνικός λαός στέκεται στο πλάι του κυπριακού λαού, γνωρίζοντας ότι ο στόχος είναι κοινός: η αλλαγή των συσχετισμών, η ανατροπή των καταστροφικών πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας.

Η Ιστορία δείχνει ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δίνονται. 

Ο αγώνας για ελευθερία, δημοκρατία, αξιοπρέπεια είναι πάντα επίκαιρος .  

Κύπρος: Μία νέα ευρωπαϊκή στρατηγική;

Tου Σπύρου Λαπατσιώρα

Η αύξηση του χρέους αφορά όλη την Ευρώπη, καθώς αυξάνουν τα διακρατικά δάνεια και οι ανάγκες του ESM είναι μεγαλύτερες από τις υπάρχουσες δυνατότητες παρέμβασής του

Η απόφαση του Εurogroup για "κούρεμα" των καταθέσεων στην Κύπρο έχει ανοίξει έναν κύκλο συζητήσεων για τα αίτια αυτής της απόφασης, η οποία προφανώς αυξάνει τους συστημικούς κινδύνους για τη σταθερότητα του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και κατ' επέκταση και για τους όρους βιωσιμότητας του κοινού νομίσματος.

Ένα μεγάλο μέρος των εξηγήσεων έχει ανιχνεύσει προφανή (ή και όχι προφανή) γεωπολιτικά συμφέροντα που αφορούν από τους δρόμους της ενέργειας μέχρι τη θέση της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, δεδομένα τα οποία στήνουν έναν καμβά κατανόησης, για παράδειγμα, του γιατί η Ρωσία αποκλείστηκε από τις διαδικασίες απόφασης.

Ωστόσο, δεν ερμηνεύονται κατ’ αυτό τον τρόπο σημαντικά δεδομένα και της όλης διαδικασίας που ακολουθήθηκε αλλά και πλευρές της διαδικασίας αποκλεισμού της Ρωσίας.


Η Ευρώπη αντιμετωπίζει ένα στρατηγικό δίλημμα το οποίο έχει επισημανθεί εδώ και καιρό και αφορά την ευρωπαϊκή στρατηγική διαχείρισης της κρίσης του 2008.

Το πλέγμα πολιτικών οι οποίες επιβάλλονται οδηγούν στο σπιράλ ύφεση - ελλείμματα - αύξηση του χρέους. Η αύξηση του χρέους αφορά όλη την Ευρώπη, καθώς αυξάνουν τα διακρατικά δάνεια, καθώς οι ανάγκες του ESM είναι μεγαλύτερες από τις υπάρχουσες δυνατότητες παρέμβασής του, καθώς η ΕΚΤ παρεμβαίνει όλο και πιο ενεργητικά. Πίσω από όλα αυτά είναι οι ανάγκες χρηματοδότησης της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας, καθώς μπαίνουν στον υφεσιακό κύκλο και στον κύκλο απομόχλευσης. Το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας και οι ίδιες αγορές ομολόγων «επιβάλλουν» τη μείωση του δημόσιου χρέους, πλην αυτό αυξάνει.

Επομένως, με βάση την τρέχουσα στρατηγική, το γενικευμένο «κούρεμα» των δημόσιων χρεών φαίνεται αναπόφευκτο ή διαφορετικά καθίστανται κοινωνικά και πολιτικά αναπόφευκτες ριζοσπαστικές επιλογές μίας άλλης πορείας, σαν αυτές που περιγράφονται από τις προγραμματικές επεξεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Στη βάση αυτών των στρατηγικών διλημμάτων και της υφεσιακής πορείας η πολιτική νομιμοποίηση της ευρωπαϊκής στρατηγικής (που θεωρητικά «έρχεται» από την ιδιάζουσα εκδοχή της γερμανικής παράδοσης στον νεοφιλελευθερισμό) συνεχώς αποδομείται. Για παράδειγμα, πλέον αποτελεί σχεδόν κοινή παραδοχή ότι μετά τις γερμανικές εκλογές η νέα γερμανική ηγεσία θα πρέπει να πάρει μέτρα που να αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα ακόμη και στο εσωτερικό της Γερμανίας, εν όψει μάλιστα των συνταγματικών περιορισμών για τα ελλείμματα το 2016) - και δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα με τρόπο που να μην είναι συνδυασμένος με την ύφεση και την ανεργία (για την αποδόμηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού και εργασιακού υποδείγματος δεν συζητάμε, αποτελεί αδιαπραγμάτευτο στρατηγικό στόχο) για μακρύ χρονικό διάστημα, που εγείρει εύλογες ανησυχίες για την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα σε μία σειρά χωρών, ακόμη και του πυρήνα, της Ευρώπης. Πόσο θα κρατήσει η διαδικασία της απομόχλευσης στο τραπεζικό σύστημα, στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις; Πρόκειται για κεντρικό ερώτημα που συνοδεύει πλέον αυτή τη στρατηγική.

Με βάση αυτά τα στρατηγικά, κεντρικά διακυβεύματα της τρέχουσας ευρωπαϊκής στρατηγικής, η λύση μίας γρήγορης διαδικασίας απομόχλευσης, η οποία θα φέρει πιο γρήγορα αποτελέσματα, φαίνεται αρκετά ελκυστική από αρκετές πλευρές, παρά τους κινδύνους της.

Μία τέτοια λύση σημαίνει γενίκευση του διαχωρισμού σε καλές και κακές τράπεζες, αλλά αυτό το εργαλείο έχει δημοσιονομικό κόστος το οποίο ανεβάζει το δημόσιο χρέος ή εμπλέκει την ΕΚΤ και τον ESM με έναν τρόπο που αδυνατίζει τις δυνατότητες επιβολής πειθάρχησης σε πολιτικές που απαιτεί, για παράδειγμα, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας, πολιτικές που η λιτότητα που επιβάλλουν συνοδεύεται από έντονα πολιτικά και κοινωνικά συγκρουσιακά στοιχεία.

Σε αυτήν την περίπτωση το “κούρεμα” των απαιτήσεων που έχουν οι πιστωτές των τραπεζών από τις τράπεζες (μέτοχοι, ομολογιούχοι και καταθέτες) μοιάζει ελκυστικό και συνάδει με τον θεωρητικό ηθικό πυρήνα δικαιολόγησης που χρησιμοποιείται. Επιπλέον, αποτελεί έναν τρόπο χρηματοδότησης ο οποίος δεν αυξάνει άμεσα (αλλά έμμεσα και η ελπίδα είναι όχι σε μεγάλο βαθμό) το δημοσιονομικό κόστος και το δημόσιο χρέος ή τον όγκο χρηματοδότησης των κεντρικών τραπεζών. Παράλληλα, δημιουργεί και ένα νέο εργαλείο πειθάρχησης, το οποίο σε συνδυασμό με τον αυξημένο ρόλο της ΕΚΤ γίνεται εργαλείο εκβιασμού στοίχισης σε μνημονιακές πολιτικές είτε υπογράφονται είτε όχι Μνημόνια.

Με αυτή τη λογική, η δήλωση Σόιμπλε «όποιος επενδύει τα χρήματά του σε χώρες που έχουν λιγότερους φόρους κι όπου ελέγχεται λιγότερο, όταν οι τράπεζες δεν είναι βιώσιμες, θα έχει προβλήματα» αρχίζει και αποκτά ένα φανερό νόημα, το οποίο δεν στοχεύει μόνο την Κύπρο. Δεν έχει τον κατηγορηματικό χαρακτήρα που είχαν οι δηλώσεις για τη μοναδικότητα του “κουρέματος” του δημόσιου χρέους της Ελλάδας και ρητά σχεδόν λέει ότι όσο ειδική και να είναι η Κύπρος, δεν είναι μοναδική επειδή αυτά τα ειδικά χαρακτηριστικά (φόροι, έλεγχος, βιωσιμότητα τραπεζών) μπορεί να τα έχουν ή να τα αποκτήσουν και άλλες χώρες.

Φαίνεται επομένως πολύ πιθανό ότι στην Κύπρο δοκιμάστηκε αυτή η νέα στρατηγική προσέγγιση.

Φαίνεται επίσης ότι η επιμονή, μάλλον, του Κύπριου Προέδρου να επεκταθεί το "κούρεμα" των καταθετών και κάτω των 100.000 ευρώ, κόστισε στην επιβολή αυτής της στρατηγικής, στην κοινωνική και πολιτική νομιμοποίησή της. Ωστόσο, μάλλον έχει πέσει στο τραπέζι ως μία δόκιμη ιδέα και δεν θα φύγει εύκολα.

Πρόκειται για μία ιδέα η οποία ενέχει σημαντικούς συστημικούς κινδύνους, πολύ μεγαλύτερους από αυτούς με τους οποίους ζούσαμε ως τώρα, οι οποίοι μπορούν να μετριαστούν μόνο μέσω ειδικών πολιτικών επιμερισμού του κόστους και στόχευσης των υποψηφίων «κουρεμένων».

Με άλλα λόγια, μπροστά στο σημαντικό πολιτικό κόστος κατάρρευσης της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής στρατηγικής ξανά, άλλη μία φορά, πριν να επιτελέσει τον στρατηγικό στόχο, αυξάνεται η στάθμη κινδύνου. Μεγεθύνονται οι κεντρομόλες και οι φυγόκεντρες δυνάμεις με διακύβευμα μία όλο και πιο βαθιά πειθάρχηση - μία όλο και πιο διαλυτική κρίση από τη μία πλευρά ή μία ανατροπή αυτών των πολιτικών από την άλλη, με όλο και πιο βαθιά χαρακτηριστικά.

Σε αυτό το πλαίσιο το «Όχι» της κυπριακής Βουλής ήταν πολύ ισχυρότερης σημασίας στην Ευρώπη από όσο φαίνεται με μια πρώτη ματιά και οι συνέπειές του δεν έχουν ακόμη καταγραφεί.

Αν η παραπάνω προσέγγιση έχει βάση, τότε πώς δένεται με προφανείς γεωπολιτικούς υπολογισμούς;

Πρώτον, οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί, συμφέροντα και συγκρούσεις φτιάχνουν έναν γενικό ορίζοντα επιλογών (για παράδειγμα, «τι θεωρούμε Ευρώπη»;), πάνω στον οποίο εξυφαίνεται η στρατηγική διαχείρισης και όχι το «εργαλείο» το οποίο παράγει αποφάσεις όπως του Εurogroup της Παρασκευής.

Δεύτερον, αποτελούν δευτερεύοντα στοιχεία ή καλύτερα επικαθοριστικά στοιχεία τα οποία συμμετέχουν στην ύφανση των συγκεκριμένων επιλογών.

Επομένως, ο κύριος καμβάς είναι τα απολύτως επείγοντα και καθοριστικά για το επόμενο διάστημα ζητήματα που θέτει η ευρωπαϊκή στρατηγική, η οποία τόσο στον ορίζοντά της όσο και στις λεπτομέρειές της κάνει γεωπολιτικούς υπολογισμούς, αλλά αυτή τούτη η στρατηγική δεν μπορεί να εξηγηθεί μέσω των γεωπολιτικών υπολογισμών ή μέσω οικονομίστικων λογικών του τύπου "τελειώνουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου για να μεταφερθούν κεφάλαια αλλού, (ειδικά για το μέγεθος αυτών των κεφαλαίων πρόκειται για εντελώς δευτερεύον ζήτημα σε σχέση με αυτά που συζητάμε).

Βεβαίως, αυτή η απόφαση οδηγεί στο «τέλος» της μορφής της έκτασης, του ρόλου που είχε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου. Αλλά από τη στιγμή που η Κύπρος στο δεδομένο ευρωπαϊκό περιβάλλον ήταν εκτός αγορών, εισερχόμενη σε ύφεση, αναζητώντας διακρατικά δάνεια και με ενεργοποιημένο τον κύκλο απομόχλευσης από όλα αυτά, το τέλος του ήταν θέμα χρόνου.

Το ερώτημα που τέθηκε στην κυπριακή κοινωνία ήταν αν αυτό θα γινόταν στο πλαίσιο της κοινωνικής βαρβαρότητας που οδηγεί η τρέχουσα ευρωπαϊκή στρατηγική ή εκτός αυτής, με την οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού-οικονομικού υποδείγματος πιο ομαλά και συντεταγμένα σε βάθος χρόνου, σεβόμενη αυτή η διαδικασία και ο στόχος της τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες που έχουν υποτάξει την Ελλάδα.

Πηγή:Εφημερίδα Αυγή

Για τις απεντάξεις έργων υποδομής στα Χανιά από το ΕΣΠΑ

Η ανακοίνωση ότι σημαντικά έργα υποδομής στα Χανιά απεντάχθηκαν από τον περιφερειακό προγραμματισμό του ΕΣΠΑ, αποτελεί αναμφίβολα ένα πολύ αρνητικό γεγονός για το Νομό.

Οι απεντάξεις έργων σε ολόκληρη τη χώρα αποδεικνύουν, κατ’ αρχήν, πόσο πρόωροι, επισφαλείς και επικοινωνιακού χαρακτήρα ήσαν οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί για αύξηση της απορροφητικότητας του προγράμματος. Αποδεικνύουν ακόμα πόσο ασύμβατες με την εθνική και περιφερειακή ανάπτυξη είναι και θα εξακολουθήσουν να είναι οι πολιτικές της Κυβέρνησης της μνημονιακής υποτέλειας, όσο θα εξακολουθεί η σχεδόν ολοκληρωτική δέσμευση εθνικών πόρων για την εξυπηρέτηση των απαιτήσεων των αδηφάγων δανειστών.

Παράλληλα με την αρνητική επίδραση που ασφαλώς έχουν στην αναπτυξιακή προοπτική του Νομού, οι απεντάξεις αναδεικνύουν ταυτόχρονα και τις παθογένειες στον μέχρι σήμερα σχεδιασμό και την υλοποίηση των υπό ένταξη έργων :

Μέχρι σήμερα επικρατεί η «λογική» της μοιρασιάς, των αποσπασματικών σχεδίων, των ρουσφετολογικών εντάξεων.

Εξακολουθεί ο πλήρης και υπερσυγκεντρωτικός έλεγχος της διαχείρισης του προγράμματος από την κεντρική εξουσία.

Ανάμεσα στα στάδια του προγραμματισμού και της ωρίμανσης δεν αξιοποιούνται οι διαθέσιμες κοινωνικές και επιστημονικές δυνάμεις για την επικαιροποίηση και την επανακοστολόγηση των υποδειχθέντων έργων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιστρατεύεται πάγια τις παθογένειες αυτές .

Οραματιζόμαστε τη λειτουργία του προγραμματισμού των έργων ανάπτυξης σε τοπικό και εθνικό επίπεδο σαν μια διαδικασία συμμετοχική, διαφανή και επιστημονικά τεκμηριωμένη.

Επιδιώκομε κάθε περιφερειακή οντότητα να αποκτήσει τη δική της αναπτυξιακή ταυτότητα, ενταγμένη στο συνολικότερο εθνικό σχεδιασμό, μέσα από διαδικασίες που θα συνδυάζουν τα επιστημονικά εργαλεία με το ρεαλισμό, την πολιτική τόλμη και την μαχητικότητα στη διεκδίκηση.

Οι δυνάμεις που σήμερα διαθέτομε στις αυτοδιοικητικές μονάδες και το Κοινοβούλιο αγωνίζονται σταθερά για την αντιμετώπιση των φαινομένων προχειρότητας και μικροκομματικής αντιμετώπισης στον προγραμματισμό.

Καταγγέλλουμε την ιδιοκτησιακή αντίληψη του κράτους σαν πηγή πολλών από τα φαινόμενα που οδηγούν στην αποανάπτυξη. Ταυτόχρονα επιμένομε ότι αυτή η πολιτική που έχει φέρει τη χώρα στο χείλος του γκρεμνού έχει φθάσει στα όριά της.

Αύριο από περισσότερο υπεύθυνες θέσεις φιλοδοξούμε να αναμορφώσομε το πολιτικό σύστημα, οδηγώντας τη χώρα σε μια φιλολαϊκή, πραγματικά αναπτυξιακή κατεύθυνση, με σεβασμό στην αειφορία, με ευαισθησία και προσήλωση στη συμμετοχική διακυβέρνηση.

Ελεύθεροι χώροι στα Χανιά. Υπάρχουν;

Ανακοίνωση – παρέμβαση της Ν.Ε Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ

Πρόσφατα, με αφορμή παρέμβαση της αντιπολίτευσης, τέθηκε για ακόμα μια φορά στο Δήμο Χανίων το θέμα των ελεύθερων και κοινόχρηστων χώρων της πόλης.

Δεν χρειάζεται ασφαλώς καμία ειδική γνώση για να διαπιστώσει κανείς ότι η έννοια ελεύθερος δημόσιος χώρος στα Χανιά είναι μια έννοια δυσεύρετη έως αμφισβητούμενη. Όσο περισσότερο η πόλη μεγαλώνει, όσο περισσότερους επισκέπτες δέχεται, όσο περισσότερο δηλαδή έχει ανάγκη τις ανάσες των ελεύθερων χώρων τόσο περισσότερο αυτοί συρρικνώνονται, λιγοστεύουν, κοστίζουν.

Πεζοδρόμια, πλατείες, παραλίες και μνημεία πολιορκούνται από δραστηριότητες άσχετες ή και αντίθετες με τον χαρακτήρα τους οι οποίες, συχνά αμφισβητούν στην πράξη την δημόσια και ελεύθερη χρήση, μειώνουν την αξία όλης της πόλης.

Κι αυτό είναι δυστυχώς ο κανόνας στα Χανιά. Τραπεζοκαθίσματα, εμπορεύματα, υπόστεγα, πινακίδες, ομπρέλες, στάθμευση έχουν πάρει χαρακτήρα ανεξέλεγκτο και συχνά έξω από κάθε κανόνα ή λογική.

Η πόλη όλο και αποκτά την εικόνα και το βίωμα μιας πόλης που ασφυκτιά, που δεν μπορείς να την περπατήσεις για αναψυχή ή δουλειά. Υπάρχουν σημεία της πόλης στα οποία γίνονται προβληματικές στοιχειώδεις λειτουργίες και δικαιώματα όπως η απλή διάβαση, η διέλευση οχημάτων ανάγκης, η κοινή ησυχία των κατοίκων, η προσπέλαση ή και διατήρηση των μνημείων.

Οι δημοτικές αρχές έχουν διαχρονικά τεράστιες ευθύνες.

Συντάσσουν κανονισμούς χωρίς συνολική αντίληψη για την λειτουργία της πόλης και τις ανάγκες των κατοίκων. Έχουν σχεδόν αποκλειστικό σκοπό την εξυπηρέτηση με επιλεκτικό τρόπο ορισμένων περιοχών ή δραστηριοτήτων και αγνοούν τον κάτοικο, τον περιπατητή, τον επισκέπτη, την συνολική οικονομική λειτουργία της πόλης. Υπάρχουν περιπτώσεις ακόμη και πελατειακών εξυπηρετήσεων όπως π.χ. στην χαμένη πια παιδική χαρά ή στην πρόσφατη ακατανόητη τσιμεντόστρωση παρτεριών στα Δικαστήρια.

Όμως είναι πια φανερό ότι το αλαλούμ στην διαχείριση των δημόσιων χώρων έχει φτάσει στα όριά του. Ακόμη και στις εμπορικές δραστηριότητες έχει οδηγήσει σε άνιση μεταχείριση των επαγγελματιών. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφής:

1. Οι ελεύθεροι και κοινόχρηστοι δημόσιοι χώροι (πλατείες, πεζοδρόμια, παραλίες) πρέπει να διαφυλαχθούν ως τέτοιοι. Οι πολίτες έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να τους χρησιμοποιούν και να τους απολαμβάνουν απρόσκοπτα και χωρίς καμιά άμεση ή έμμεση πληρωμή. Ο τουριστικός τομέας τους έχει όσο τίποτε άλλο ανάγκη.
2. Τα μνημεία της πόλης και ειδικά η παλιά πόλη πρέπει να διαφυλαχτούν ως κόρη οφθαλμού. Είναι μια τεράστια πολιτιστική και οικονομική κληρονομιά όλων των Χανιωτών. Κάθε επέμβαση, χρήση ή εκμετάλλευση που αλλοιώνει τον χαρακτήρα τους ή εμποδίζει την επισκεψιμότητα ή καταστρατηγεί δικαιώματα των κατοίκων είναι απολύτως απορριπτέα.
3. Οι δημόσιοι κοινόχρηστοι χώροι μπορούν και πρέπει να φιλοξενούν εμπορικές δραστηριότητες. Αυτό βοηθάει και την οικονομία και την εικόνα, και την χρηστικότητα της πόλης. Το που, πόσο και με ποιούς όρους αποδίδεται ένα μέρος τους για τέτοιες δραστηριότητες πρέπει να είναι αντικείμενο ολοκληρωμένου σχεδιασμού για την ζωή και την λειτουργία της πόλης. Κριτήρια είναι ο απόλυτος σεβασμός στα δικαιώματα χρήσης, ο σεβασμός στην βασική αποστολή τους (μνημειακός, χρηστικός, ψυχαγωγικός κοκ), η δίκαιη κατανομή στους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες, η δίκαιη και λογική πολιτική μισθωμάτων, η πρόταξη του γενικού συμφέροντος της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θεωρεί ότι είναι απαραίτητο ένα εντελώς νέο σχέδιο διαχείρισης των χώρων αυτών. Σχέδιο που θα προκύψει ως αποτέλεσμα ειδικών μελετών και κοινωνικού διαλόγου και που, επιπλέον, θα συνοδεύεται από μέτρα που θα εξασφαλίζουν την απαρέγκλιτη εφαρμογή του από όλους.

Στο πλευρό του κυπριακού λαού, η Κύπρος δεν είναι μόνη!

Για μια άλλη πορεία του ευρωπαϊκού νότου και της Ευρώπης!

Συνεδρίασε η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ (20/3/13) και κατέληξε στα εξής συμπεράσματα σχετικά με τις εξελίξεις στην Κύπρο:

Χαιρετίζουμε το περήφανο και αξιοπρεπές «ΟΧΙ» του Κυπριακού λαού, που είναι ένα πρώτο μεγάλο και σπουδαίο μάθημα προς όλες τις χώρες της Ευρώπης, προς όλους όσοι αγωνίζονται για μια διέξοδο από την κρίση που δεν θα διαλύει και θα γονατίζει τις κοινωνίες, τις κατακτήσεις των εργαζομένων, δεν θα ακυρώνει την εθνική και λαϊκή κυριαρχία, δεν θα απειλεί ακόμα και την ίδια την κρατική υπόσταση χωρών.

Η απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο είναι εγκληματικά καταστροφική και εντάσσεται στην στρατηγική των κυρίαρχων ευρωπαϊκών δυνάμεων υπό Γερμανική ηγεμονία για νεοαποικιοποίηση του ευρωπαϊκού νότου. 

Η απόφαση αυτή που θέτει σε αμφιβολία την εγγύηση των καταθέσεων σε ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα, δείχνει το βάθεμα της κρίσης, οξύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις, αναδιατάσσει συμμαχίες και ταχτικές. Δημιουργεί τεράστιους κινδύνους για κλυδωνισμούς και εξελίξεις που θα σημαδέψουν τις επόμενες φάσεις της κρίσης (πορεία ευρωζώνης, κατάρρευση τραπεζών, συγκρούσεις για υδρογονάθρακες, υποθήκευση χωρών κλπ).

Έχει τεράστιες ευθύνες η ελληνική κυβέρνηση που παίρνει ανοικτά την θέση της Μέρκελ και του Σόιμπλε, ψήφισε την απόφαση ενάντια στην Κύπρο και συνεχίζει να πιέζει μαζί με τους συνεταίρους της για την αποδοχή των προτάσεων – τελεσίγραφων των τροικανών. Κατά τα άλλα «συμπαραστέκεται» στην Κύπρο. 

Είναι η στιγμή που πρέπει να επιδειχτεί η πιο μεγάλη αλληλεγγύη στον κυπριακό λαό, να καταγγελθεί η διεθνής τρομοκρατία, οι απίστευτες πιέσεις που ασκούνται ενάντιά του, να δημιουργηθούν οι όροι να μην υπάρξει μια κατάρρευση της Κύπρου και ένας στραγγαλισμός της. Από τον στραγγαλισμό της ωφελημένοι μπορούν να βγουν πολλοί αλλά μια τέτοια τραγωδία θα συμπαρασύρει εξελίξεις στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο.

Κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις – και κυρίως να μην λυγίσει η Κύπρος από τις πιέσεις- μπορεί το «ΟΧΙ» του κυπριακού λαού να αποτελέσει απαρχή εξελίξεων για έναν μετασχηματισμό τόσο του ευρωπαϊκού Νότου όσο και της Ευρώπης γενικότερα. Αυτό προϋποθέτει εξάλλου την κινητοποίηση των λαών και των εργαζομένων ολόκληρης της Ευρώπης ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις ληστρικές νεοαποικιακές πολιτικές απέναντι στον ευρωπαϊκό Νότο.

Ο Ελληνικός και ο Κυπριακός λαός θα δημιουργήσουν δρόμους συμπόρευσης μέσα από τους αγώνες τους για άρνηση των Μνημονίων αλλά και των πολιτικών που οδηγούν σε οικονομική κατάρρευση και κατάλυση της Δημοκρατίας. Αν και οι κυβερνήσεις τους «προσκυνάνε» το Euro Group και εμπορεύονται το μέλλον των λαών τους, η αντίσταση των χειμαζόμενων Ευρωπαϊκών χωρών του Νότου και τα αιτήματα για λαϊκή κυριαρχία, πραγματική δημοκρατία και κοινωνική προκοπή στο τέλος θα νικήσουν.

Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Καλεί όλα τα μέλη του, όλες τις οργανώσεις του να βρίσκονται σε κατάσταση κινητοποίησης και ευαισθητοποίησης για όσα γίνονται.

Να παρθούν όλες οι πρωτοβουλίες για να εκδηλωθεί ενεργητική συμπαράσταση στον κυπριακό λαό . Η Κύπρος πρέπει να αντέξει, η Κύπρος δεν είναι μόνη της.

Αυτή η αλληλεγγύη είναι τμήμα της πάλης που κάνουμε στην Ελλάδα για απαλλαγή από τα μνημόνια και τις τροικανές πολιτικές. Για απαλλαγή από κυβερνήσεις και πολιτικό σύστημα που δουλικά υπηρετούν τις τροικανές δυνάμεις.

Είναι κοινός αγώνας για μια άλλη Ελλάδα, μια άλλη Κύπρο σε μια άλλη Ευρώπη.

Άμεσα θα κυκλοφορήσουν προκήρυξη και αφίσα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και θα παρθούν πρωτοβουλίες για εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις, πικετοφορίες, διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα.

Επίσης θα παρθούν πρωτοβουλίες για τον συντονισμό δυνάμεων του ευρωπαϊκού νότου και κοινές παρεμβάσεις στο ευρωκοινοβούλιο.

Πρωτοφανής σύλληψη της Προέδρου Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων στα Χανιά για συνδικαλιστική δράση

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του τμήματος Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Χανίων

Tην Πέμπτη 14 Μαρτίου συνέβη ένα πρωτοφανές γεγονός για την πόλη μας:

Μετά από μήνυση, συνελήφθη στον χώρο εργασίας της η Πρόεδρος του σωματείου ιδιωτικών υπαλλήλων Χανίων με την κατηγορία της παρακώλυσης εργασίας και δυσφήμησης σε γνωστή επιχείρηση καλλωπισμού!

Η Πρόεδρος ανταποκρινόμενη στην ιδιότητά της, έπραξε στο ακέραιο την υποχρέωσή της να διαμαρτυρηθεί στην επιχείρηση για την παράνομη απόλυση εργαζόμενης, που εργαζόταν με επιδοτούμενο πρόγραμμα του ΟΑΕΔ!

1. Ο ν.1264/1982 προστατεύει την συνδικαλιστική δράση και ιδιότητα των εργαζομένων και δη τα αιρετά μέλη των διοικήσεων των σωματείων. Ως εκ τούτου, η σύλληψη συνδικαλιστικού στελέχους επειδή απλά και μόνο ανταποκρίθηκε στα καθήκοντα για τα οποία την είχαν εκλέξει οι εργαζόμενοι συνάδελφοι της, είναι μια ακόμα απόδειξη του αυταρχικού-αντεργατικού προσανατολισμού της Κυβέρνησης, που εκδηλώνεται με την εντεινόμενη επίθεση εναντίον του βιοτικού επιπέδου και των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων!
2. Με την ευκαιρία επισημαίνουμε ότι είναι στοιχειώδες καθήκον όσων επιτηδευματιών αξιοποιούν τις χορηγήσεις για την πρόσληψη επιδοτούμενων εργαζομένων, να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον νόμο και να μην παραβιάζουν τις υποχρεώσεις τους προς τους εργαζόμενους, με αποτέλεσμα, να χάνουν την εργασία τους και την ευκαιρία να ξαναεργαστούν!
3. Ζητάμε να γίνει περισσότερο αυστηρός ο νόμος για τις περιπτώσεις που εργοδότες που έχουν επιδοτηθεί δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους.

Από την πλευρά μας τονίζουμε ότι κάθε περίπτωση εργοδοτικής αυθαιρεσίας και άδικης και παράνομης απόλυσης θα μας βρει απέναντι, με συνεργασία και συσπείρωση όλων των εργαζομένων.

Τμήμα Εργατικής Πολιτικής

ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Χανίων

Να απορριφθεί το σχέδιο κοινωνικής καταστροφής

Του Σπύρου Λαπατσιώρα

Το κόστος διάσωσης το οποίο συζητιόταν για την Κύπρο ήταν 17 δισ. (σχεδόν το ύψος του κυπριακού ΑΕΠ). Πρόκειται για μέγεθος το οποίο θα καθιστούσε το δημόσιο χρέος μη βιώσιμο. Αυτό σήμαινε ότι το ΔΝΤ δεν μπορούσε να συμμετάσχει. Για να διατηρηθεί ο τρέχων μηχανισμός «διάσωσης» απαιτείτο ή να αλλάξει η φιλοσοφία των προγραμμάτων διάσωσης ή να υπάρξει χρηματοδότηση η οποία διατηρεί την τρέχουσα φιλοσοφία των προγραμμάτων «διάσωσης» και δεν εγγράφεται στο δημόσιο χρέος.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν συμμετείχε το ΔΝΤ, η αύξηση του δημόσιου χρέους σε τέτοια επίπεδα σήμαινε την εισαγωγή της Κύπρου αναγκαία και στον κύκλο ύφεσης -ελλειμμάτων- χρέους και στον κύκλο των διαδοχικών Μνημονίων, που έχουμε γνωρίσει και στην Ελλάδα, κάτι το οποίο θα σήμαινε επίσης νέο κούρεμα χρέους σε χώρα της Ευρωζώνης και δεύτερη μεγάλη «αποτυχία» των προγραμμάτων διάσωσης της Ευρωζώνης.

Επομένως, το ερώτημα που τέθηκε στο Eurogroup, το οποίο είχε διαμορφωθεί πιο πριν και ήταν εις γνώση των ενδιαφερομένων, όπως δείχνουν τουλάχιστον οι αναλύσεις διεθνών οίκων αξιολόγησης και τραπεζών (για να μην αναφερθούμε σε δηλώσεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας), ήταν: Με ποιον τρόπο μπορούσε να υπάρξει μία χρηματοδότηση η οποία να μην μετράει στο χρέος αλλά να καλύπτει ένα μέρος των 17 δισ. έτσι ώστε το υπόλοιπο -εκτός αυτής της χρηματοδότησης- που θα δοθεί με τη μορφή δανείου να μην καθιστά το χρέος μη βιώσιμο (ακριβέστερα, να επιτρέπει στους αναλυτές που κάνουν «σφάλματα», ενίοτε στους δημοσιονομικούς και άλλους πολλαπλασιαστές, να παρουσιάσουν ένα αποτέλεσμα που θα λέει ότι το 2020 το χρέος θα είναι «καλό»).

Την απάντηση που δόθηκε τη γνωρίζουμε, η οποία, σημειώνουμε, δεν συνιστά τη μοναδική απάντηση. Πρόκειται για μία απόφαση που διατηρεί τη στόχευση των προγραμμάτων «διάσωσης» -ακριβέστερα κοινωνικής μηχανικής μετατροπής των ευρωπαϊκών κοινωνιών σε ένα μέλλον όπου δεν θα υπάρχουν διάφορα βαρίδια για το κεφάλαιο: ο φόρος επί των καταθέσεων, που ισοδυναμεί με «κούρεμα» των καταθέσεων (δεν πρόκειται για φόρο επί της απόδοσης των καταθέσεων, αλλά για φόρο επί του κεφαλαίου).

Πρόκειται για μια απόφαση που τρεις μέρες μετά τη λήψη της, κανείς δεν διεκδικεί την πατρότητά της μετά τις διεθνείς αντιδράσεις. Μια κατάσταση που έχει αδυνατίσει -με σημαντικό τρόπο- πολιτικά τους εμπνευστές της.

Επίσης, πρόκειται για μία απόφαση η οποία αλλάζοντας τα ευρωπαϊκά τραπεζικά δεδομένα οδηγεί σε αποσταθεροποίηση της Κύπρου. Μόνο με έκτακτα μέτρα υπό διαφορετική φιλοσοφία μπορεί να ανακοπεί η διαδικασία αποσταθεροποίησης και σε καμία περίπτωση με την ψήφιση της υπάρχουσας πρότασης, όσες βελτιώσεις και να δώσει για τους καταθέτες των κάτω των 100 χιλιάδων ευρώ (ας σκεφτόμαστε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία είναι καταθέτες άνω των 100 χιλιάδων). Πρόκειται για μία απόφαση η οποία ενέχει αποσταθεροποιητικές τάσεις συνολικά για την Ευρώπη στον βαθμό που οι καταθέτες σε Ισπανία και Ιταλία θεωρήσουν ότι τους αφορά και αυτούς.

Δεν σκέφτηκαν την αποσταθεροποίηση; Προφανώς τη σκέφτηκαν. Αλλά η εκροή κεφαλαίων από την Κύπρο θεωρήθηκε δεδομένη από τη στιγμή που η Κύπρος θα μπει στη σειρά των Μνημονίων και η διατήρηση τραπεζών ζόμπι στην Κύπρο μέσω της χρηματοδότησής τους από τον ELA ή την ΕΚΤ είναι μικρό πρόβλημα σε απόλυτους αριθμούς (μεγάλο σε σχέση με το ΑΕΠ της Κύπρου), ενώ την Ισπανία και την Ιταλία δεν φαίνεται να τις αφορά μια μαζική φυγή ξένων καταθετών στην έκταση που αφορά την Κύπρο.

Αυτό που ετίθετο υπό διακινδύνευση, το μείζον, με μία διαφορετική προσέγγιση ήταν ίδια η δυνατότητα συνέχισης του τρέχοντος νεοφιλελεύθερου σχεδίου, το οποίο ως συστατικό στοιχείο της θεωρητικής δομής του έχει την τιμωρία όσων «κρατών ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους», που τη μετάφρασή του ήδη την ξέρουμε: καταστροφή της υπάρχουσας κοινωνίας για να γεννηθεί μια άλλη πιο αρμόζουσα στη νεοφιλελεύθερη ουτοπία, καταστροφή των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας.

Όμως η δυνατότητα απόρριψης από την κυπριακή κοινωνία αυτού του σχεδίου είναι δυνατή καθώς συνειδητοποιεί ότι ο υποσχόμενος δρόμος ισοδυναμεί με μια κοινωνική καταστροφή -μια απόρριψη που θέτει επί τάπητος το ζήτημα άλλων τρόπων αντιμετώπισης της κρίσης του 2008 και των συνεπειών που έχουν συσσωρεύσει οι πολιτικές διαχείρισής της.

Οξύνονται τα προβλήματα σχολικής στέγης στο Νομό Χανίων

Άλλη μια σχολική χρονιά βαδίζει προς το τέλος της και καμιά ουσιαστική παρέμβαση δεν έχει οργανωθεί, προκειμένου να βρει οριστική λύση το πρόβλημα της σχολικής στέγης, που για δεκαετίες ταλαιπωρεί την κοινωνία των Χανίων.

Προκάτ αίθουσες, γυψοσανίδες, καταργημένα εργαστήρια και βιβλιοθήκες, νηπιαγωγεία στα υπόγεια, υπερπληθυσμός μαθητών στις αίθουσες, στενοκοπιά στις αυλές και κατά περίπτωση διπλοβάρδια είναι το σκηνικό στο οποίο η νέα γενιά χτίζει το μέλλον της.

Έτσι, για άλλη μια φορά, κανένα σχολικό κτίριο δεν έχει ενταχθεί στο ΕΣΠΑ, πράγμα απαράδεκτο και ασυγχώρητο για την τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση.

Από την άλλη η μνημονιακή κυβέρνηση δε θεωρεί πρώτιστο καθήκον της να εξασφαλίσει εθνικούς πόρους για τα σχολειά μας.

Το τμήμα παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Χανίων, θεωρεί ότι, απαιτείται η συνεργασία της τοπικής αυτοδιοίκησης και όλων των φορέων της εκπαίδευσης, για να καταρτιστεί άμεσα, ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού, με συγκεκριμένους στόχους και διεκδικήσεις.

Απαιτείται η ανέγερση νέων σχολικών κτιρίων όπου το απαιτούν οι ανάγκες της πόλης και του νομού, με σύγχρονες προδιαγραφές, ώστε να λυθεί και το πρόβλημα της διπλοβάρδιας.

Τα ημίμετρα, που έχουν ως αποτέλεσμα οι μαθητές να στοιβάζονται σε ακατάλληλους και ανθυγιεινούς χώρους ή να περιορίζονται οι ζωτικοί για τα παιδιά ελεύθεροι σχολικοί χώροι, δεν αποτελούν την ενδεδειγμένη αντιμετώπιση.

Μας βρίσκει επίσης ριζικά αντίθετους, κάθε προσπάθεια να καταργηθούν ή να συγχωνευτούν σχολικές μονάδες, όπως προωθείται κεντρικά από την κυβέρνηση, στα πλαίσια της υλοποίησης της μνημονιακής πολιτικής στο χώρο της εκπαίδευσης.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα στηρίξει πολιτικά κάθε προσπάθεια για τη διεκδίκηση πόρων και για την επιτάχυνση των διαδικασιών που απαιτούνται, για την γρήγορη, οριστική και ορθή επίλυση αυτού του προβλήματος.

Τμήμα Παιδείας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Χανίων

Για την κρατική βία και την καταστολή

Με την εισαγωγή των Μνημονίων έχουμε στην ουσία μερική αναστολή και θέση εκτός ισχύος του Συντάγματος 1975. Το μέρος του, το οποίο αναφέρεται στα κοινωνικά, εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα έχει υποχωρήσει πλήρως σε αντίθεση με το μέρος του συντάγματος που αναφέρεται στην ιδιοκτησία και στην επιχειρηματική δράση που αναδεικνύεται σαν κυρίαρχο.

Πρόκειται για μία από της όψεις της στρατηγικής του αστικού συστήματος που σε περίοδο κρίσης επιχειρεί να μειώσει την ένταση της πολιτικής πάλης των εργαζομένων και να κάμψει τις αντιστάσεις επιβάλλοντας την ηγεμονία του, για μια στρατηγική που «επιδιώκει την νομιμοποίηση της απονομιμοποίησης (Τ.Αγκάμπεν) «κατάσταση εξαίρεσης».

 Για αυτό τον λόγο είναι που η υπαρκτή συνταγματική νομιμότητα . Παρακάμπτεται είτε με νόμους, ή με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που θα ισχύουν για την περίοδο της «έκτακτης ανάγκης», ωσότου δήθεν «ομαλοποιηθούν» οι κοινωνικές συνθήκες . Το τι όμως σημαίνει η «ομαλοποίηση» το βιώνουν με δραματικό τρόπο οι εργαζόμενοι και όσοι επιμένουν να αντιστέκονται στις επιλογές του συστήματος.

 Η στρατηγική αυτή κατατείνει στον κοινωνικό και πολιτικό αποκλεισμό, πειθάρχηση και έλεγχο της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού (εργαζόμενοι, μικροί και μεσαίοι επαγγελματίες, τμήμα των αγροτών , νεολαία κλπ). . Ασκείται μια τεράστια οικονομική βία πάνω στον πληθυσμό που φτάνει μέχρι την φυσική του εξόντωση (άνοδος ασθενειών σωματικών και ψυχικών, αυτοκτονίες κλπ). Οι κρατούντες «αγνοούν» αυτήν την ασκούμενη δομική βία και μιλούν μόνο για την βία ως υλικό αποτέλεσμά της.

 Η πολιτική αυτή, σε συνθήκες απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και κρίσης πολιτικής αντιπροσώπευσης, χρησιμοποιεί την άμεση κρατική καταστολή με την έννοια της βίας και του άμεσου φυσικού καταναγκασμού ενάντια στους διαμαρτυρόμενους πολίτες και στα κοινωνικά κινήματα. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους έχουν πάρει το πάνω χέρι επί των μηχανισμών της συναίνεσης ή του απλού ελέγχου και πειθάρχησης με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται ένα ασφυκτικό πλαίσιο άσκησης και των πιο στοιχειωδών ελευθεριών. Η απεργία, η οργάνωση και η διαδήλωση έγιναν τα πρώτα θύματα της μνημονιακής νεοφιλελεύθερης στρατηγικής. Η προληπτική καταστολή των διαδηλώσεων, η επίθεση σε διαδηλωτές, οι μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις, οι διώξεις είναι όψεις αυτού του σκηνικού .

Η καταστολή εκ μέρους του κράτους συμβαδίζει και με την ανερχόμενη φασιστική και ρατσιστική βία της «Χρυσής Αυγής» . Η οργάνωση αυτή τροφοδοτείται από τις συνθήκες ανομίας και κοινωνικής εγκατάλειψης ερημοποίησης, που δημιουργούν οι πολιτικές του κεφαλαίου. Μαζικοποιείται, εκμεταλλευόμενη την κοινωνική και πολιτική κρίση. Χτυπά μαζί με το κράτος πολιτικά, ιδεολογικά και υλικά το οργανωμένο εργατικό κίνημα και την Αριστερά, ωθεί την οργή και την αγανάκτηση εξαθλιωμένων κοινωνικών στρωμάτων πάνω στους πιο αδύναμους της κοινωνικής ιεραρχίας (μετανάστες) ή στους διαφορετικούς και στις κάθε είδους μειοψηφίες .

 Η Χρυσή Αυγή μετέχει οργανικά στο σχηματισμό της πολιτικής ατζέντας όπως προβάλλεται από τον Δένδια , κάνει την βρώμικη κατασταλτική δουλειά, που δεν μπορεί να διεκπεραιώσει το επίσημο κράτος και έχει διεισδύσει στους κατασταλτικούς μηχανισμούς «φασιστικοποιώντας» το αυταρχικό κοινοβουλευτικό κράτος.

Η Αριστερά και τα κινήματα οφείλουν να μιλήσουν για την σοβαρότητα των αυταρχικών και φασιστικών απειλών και την σχέση τους με την οικονομική και κοινωνικοπολιτική πολιτική του κράτους. Να αναδείξουν σαν σημαντικό στοιχείο της κοινωνικής και ταξικής πάλης την προάσπιση της δημοκρατίας όχι με την έννοια της επιστροφής στο προμνημονικό πλαίσιο αλλά με την έννοια της διεύρυνσης και ενίσχυσης των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων μέσα από αγώνες στον δρόμο και στους θεσμούς.

Νίκος Τζάρας δικηγόρος

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για το μνημονιακό σχέδιο για την Κύπρο

Η απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο αποτελεί την αποθέωση της εγκληματικής πολιτικής των μνημονίων και  της λιτότητας που στηρίζουν οι νεοφιλελεύθερες ηγεσίες της Ευρώπης. Δείχνει την κατεύθυνση στην οποία κινούνται οι υποστηρικτές της παντοδυναμίας των αγορών και του κεφαλαίου,  που με τις πολιτικές τους φορτώνουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες του λαού.

Η περίπτωση της Κύπρου μας δείχνει ξεκάθαρα το πώς οι φιλικές στα μνημόνια κυβερνήσεις, όπως αυτή του ομοϊδεάτη του κ. Σαμαρά, Προέδρου της Κύπρου κ. Αναστασιάδη,  υποτάσσουν άλλη μια χώρα στο κλαμπ των αδιέξοδων μνημονίων, τα οποία όχι μόνο δεν απαντούν με κοινωνικά δίκαιο τρόπο στο ζήτημα της βιωσιμότητας του χρέους, αλλά αποδομούν συνολικά την Ευρώπη.

Τέλος, αναρωτιόμαστε τι στάση κράτησε στο Eurogroup η ελληνική κυβέρνηση σχετικά με το σχέδιο για την Κύπρο και αν συμφώνησε με το κούρεμα των καταθέσεων.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

16/3/2013

Συνέντευξη Σταθάκη για τις νέες δικαστικές φυλακές Αγιάς

Την Τρίτη 19 Μαρτίου στις 11:00 π.μ. θα πραγματοποιηθεί συνέντευξη τύπου στις νέες δικαστικές φυλακές Αγιάς, με συμμετοχή του Βουλευτή Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ κ. Γ. Σταθάκη και του Δ/ντή του Καταστήματος Κράτησης κ. Γ. Κλαπάκη, ενώ θα παραδοθούν και βιβλία που συγκεντρώθηκαν με πρωτοβουλία του κ. Σταθάκη για τη βιβλιοθήκη των φυλακών.

Να σταματήσει η δίωξη των 300 μεταναστών απεργών πείνας

Ο Γ. Σταθάκης για τις δηλώσεις Σαμαρά στο συνέδριο «Ευρώπη 2020»

Δελτίο Τύπου του Γιώργου Σταθάκη, υπεύθυνου τομέα ανάπτυξης της κοινοβουλευτικής ομάδας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αναφορικά με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού κ. Α. Σαμαρά στο συνέδριο «Ευρώπη 2020»: Προώθηση Επιχειρηματικών Συνεργασιών στην Ελλάδα.

Στις 11 Μαρτίου ο πρωθυπουργός κ. Α. Σαμαράς υποστήριξη με δηλώσεις του στο άνοιγμα του συνεδρίου «Ευρώπη 2020: Προώθηση Επιχειρηματικών Συνεργασιών στην Ελλάδα» την υιοθέτηση ενιαίου φόρου 15% για όλες τις επιχειρήσεις. Αυτό που απέκρυψε ο πρωθυπουργός είναι ότι ενώ στην Ευρωζώνη οι φόροι επί του κεφαλαίου αποτελούν το 20% των φορολογικών εσόδων και οι φόροι επί της εργασίας και της κατανάλωσης το 40%, στην Ελλάδα οι φόροι επί των επιχειρήσεων δεν ξεπερνούν το 15% των φορολογικών εσόδων ενώ οι φόροι επί της εργασίας πλησιάζουν το 50%. Αποκρύπτει, επίσης, ότι η φορολόγηση των επιχειρήσεων έχει μειωθεί από το 2000-έως το 2010 (σύμφωνα με τη ΕΥΡΩΣΤΑΤ) κατά 1,5 μονάδα ή 4 δις ετησίως.

Η υλοποίηση των προτάσεων που διατύπωσε σήμερα ο κ. Πρωθυπουργός θα σήμαινε την περαιτέρω απομάκρυνση της χώρας από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο σε ζητήματα φορολογίας, θα απειλούσε με κατάρρευση τα ήδη υπό απειλή δημόσια οικονομικά και, με την σημερινή αρχιτεκτονική του φορολογικού συστήματος, θα αποτελούσε μέτρο εξαιρετικά κοινωνικά άδικο, όπως και το σύνολο των φορολογικών μεταρρυθμίσεων που έχουν προωθηθεί την περίοδο των μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, με την παρουσίαση του φορολογικού του προγράμματος στις 4 Μαρτίου, έχει αρθρώσει την πλέον βιώσιμη λύση τόσο για την ανάκαμψη της οικονομίας όσο και για την αποκατάσταση των δημόσιων οικονομικών, με αιχμές την θεσμοθέτηση του «περιουσιολογίου», την αύξηση της φορολόγησης επί των νομικών προσώπων στο ευρωπαϊκό μέσο όρο και τον περιορισμό της φοροδιαφυγής. Αυτή οφείλει σήμερα να είναι η κατεύθυνση της όποιας νέας φορολογικής μεταρρύθμισης

Για την επιχείρηση συρρίκνωσης της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας που επιχειρείται με το σχέδιο «ΑΘΗΝΑ».

Το «Σχέδιο Αθηνά», μέσα από τη συγχώνευση / κατάργηση τμημάτων και Πανεπιστημίων με στενά δημοσιονομικά και παλαιοκομματικά κριτήρια θα επιφέρει τη συρρίκνωση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το σχέδιο Αθηνά εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο των επιδιώξεων του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονιακών πολιτικών της κυβέρνησης για τη Δημόσια Παιδεία. Στόχος είναι η μετάλλαξη του δημόσιου, ακαδημαϊκού και δημοκρατικού πανεπιστημίου. Προωθείται μέσα σε ασφυκτικές προθεσμίες, με προσχηματικό διάλογο και με αποκλειστικό στόχο να επιτευχθεί με κάθε κόστος η δραστική συρρίκνωση της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Σοβαρότατο πρόβλημα δημιουργείται και από τους προτεινόμενους αριθμούς εισακτέων. Την ίδια στιγμή που διαγράφουν από τον χάρτη ολόκληρα Τμήματα, διπλασιάζουν ή και τριπλασιάζουν τους εισακτέους σε άλλα, αδιαφορώντας για την επάρκεια της υφιστάμενης υποδομής, ανεξάρτητα από το προσωπικό που υπηρετεί. Πιο συγκεκριμένα, τμήματα ίδιου επιστημονικού αντικειμένου με διπλάσιο, τριπλάσιο ή και τετραπλάσιο αριθμό προσωπικού έχουν τους ίδιους αριθμούς εισακτέων.

Όσον αφορά το Πολυτεχνείο Κρήτης, το Γενικό Τμήμα καταργείται καθώς δεν προβλέπεται η ύπαρξη Γενικών Τμημάτων στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα. Η εκπαιδευτική ανάγκη την οποία καλύπτουν τα Γενικά Τμήματα είναι θεμελιώδης και μόνο διασπορά προσωπικού και οικονομικών πόρων θα επέλθει, χωρίς κανένα ουσιαστικό όφελος Οι επιπτώσεις από μια τέτοια εξέλιξη δεν θα αφορούν μονάχα το προσωπικό και τους φοιτητές του Γενικού Τμήματος, αλλά θα θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και την αυτονομία ολόκληρου του Πολυτεχνείου, αφού, λόγω της μείωσης του αριθμού των Τμημάτων, θα βρεθεί ένα βήμα πριν τη συγχώνευση με κάποιο άλλο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Εύλογα η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου Κρήτης αντιδρά καθώς το Υπουργείο Παιδείας έρχεται να καταργήσει ένα Τμήμα με επιστημονικό έργο και αξιόλογα μεταπτυχιακά προγράμματα. Ως Τμήμα Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Χανίων συντασσόμαστε απόλυτα με την απόφαση της Συγκλήτου του Ιδρύματος για τη μετεξέλιξη του Γενικού Τμήματος σε "Τμήμα Επιστήμης Μηχανικών" και όχι την κατάργησή του. H πρόταση αυτή, δεν επιφέρει καμία επιπλέον οικονομική επιβάρυνση και θα αξιοποιήσει το υπάρχον προσωπικό του Γενικού Τμήματος και την υλικοτεχνική υποδομή των Εργαστηριών του. Επιπλέον, το προτεινόμενο Τμήμα θα θεραπεύει γνωστικά αντικείμενα σε περιοχές έντονης ζήτησης στη τοπική και γενικότερα Ελληνική αναπτυσσομένη βιομηχανία.

Για όλους αυτούς τους λόγους ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θεωρεί ότι η μόνη λύση είναι η άμεση απόσυρση του σχεδίου «Αθηνά» και το Υπουργείο Παιδείας να προβεί στον αναγκαίο και όχι προσχηματικό διάλογο για την αναβάθμιση και τον εξορθολογισμό της Ανώτατης Εκπαίδευσης με ακαδημαϊκά, κοινωνικά και επιστημονικά κριτήρια στην κατεύθυνση της περιφερειακής αποκέντρωσης, αλλά και της διατήρησης του ακαδημαϊκού χαρακτήρα των Ιδρυμάτων. Αυτό απαιτεί τη συνέργεια της ακαδημαϊκής κοινότητας και τη διαβούλευση με τους φορείς με τις τοπικές κοινωνίες. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα στηρίξει τους αγώνες υπέρ της αναβάθμισης της Ανώτατης Παιδείας, υπέρ του δημόσιου, δωρεάν και δημοκρατικού πανεπιστήμιου, θα συνεχίζει να αγωνίζεται μαζί με όσες και όσους διεκδικούν την οικοδόμηση ενός διαφορετικού δημόσιου Πανεπιστήμιου, όπου η έγνοια για την ολόπλευρη μόρφωση της νέας γενιάς θα συνδέεται με το όραμα μιας άλλης κοινωνίας, δεσμευμένης στη δημοκρατία, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Επιτροπή παιδείας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ΧΑΝΙΩΝ

Μήνυμα της Ν.Ε. Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών 8 Μάρτη

Οι αγώνες των εργατριών στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οι διεκδικήσεις και τα δικαιώματα που κέρδισε το φεμινιστικό κίνημα για τις ίδιες τις γυναίκες αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας, δεν έχουν μόνο συμβολική αξία. Σήμερα ο αγώνας για την ισότητα των φύλων είναι περισσότερο επίκαιρος παρά ποτέ.

Τα δικαιώματα των γυναικών δε χωρούν στο ασπρόμαυρο παρόν που ετοιμάζει καθημερινά η τρικομματική κυβέρνηση. Δε θα μας πουν αυτοί τι χρώμα θα έχει το μέλλον! Το φεμινιστικό κίνημα με αγώνες δεκαετιών κατάφερε οι γυναίκες να έχουν λόγο και χώρο στη δημόσια ζωή. Τώρα Σαμαράς- Βενιζέλος – Κουβέλης, μας δείχνουν το σκοτάδι της οπισθοδρόμησης.

Στις μέρες μας οι γυναίκες αποκλείονται ολοένα και περισσότερο από την εργασία : η ανεργία των γυναικών έφτασε το 31%, με το ποσοστό των νέων να αγγίζει το εξωφρενικό 65%.

Οι γυναίκες αποτελούν το 63% των μερικά απασχολουμένων με μισθούς εξευτελιστικούς – κάτω από το όριο της φτώχειας, χιλιάδες ανασφάλιστες. Σε πολλές περιπτώσεις απολυμένες λόγω εγκυμοσύνης. Με εργασιακές συνθήκες βίας, απειλών και σεξουαλικής παρενόχλησης – ενώ οι άδειες μητρότητας για τους γονείς στο δημόσιο τομέα καταργούνται, όπως και μια σειρά επιδόματα (επίδομα γέννας).

Οι γυναίκες αναγκάζονται να αναπληρώσουν το διαλυμένο κοινωνικό κράτος με διπλά και τριπλά ωράρια φροντίζοντας παιδιά και ηλικιωμένους, αποκλεισμένες στο σπίτι. Με τις όποιες δομές που έχουν απομείνει να καταργούνται (βοήθεια στο σπίτι), να υποβαθμίζονται ή να μη φτάνουν (βρεφονηπιακοί σταθμοί, ολοήμερα σχολεία). Οι πολιτικές των μνημονίων που καταργούν συλλογικές συμβάσεις, αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης, ακυρώνουν παροχές (νοσήλια στα δημόσια μαιευτήρια) φορτώνουν κι άλλη καταπίεση στις πλάτες τους, εντείνουν τις ανισότητες και διακρίσεις. Οξύνουν τις πατριαρχικές αντιλήψεις και τα συντηρητικά στερεότυπα.

Οι διακρίσεις και η βία κατά των γυναικών στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο, τη μέρα, τη νύχτα, σε όλες τις ηλικίες, είναι γεγονός καθημερινό πια. Οι παραδοσιακές, πατριαρχικές αντιλήψεις που θέλουν τη γυναίκα στην ιδιοκτησία του άντρα, συζύγου-πατέρα, ενισχύονται σε συνθήκες κρίσης και σε ένα κλίμα γενικής οπισθοχώρησης, με την αυξανόμενη επιρροή των ακροδεξιών ιδεών και προτύπων συμπεριφοράς, τον πολυδιάστατο ρατσισμό, τον συντηρητισμό και την ανυπόκριτη βία που αποπνέουν.

Οι γυναίκες προβάλλονται σαν εμπόρευμα και αντικείμενο στα ΜΜΕ, ενώ μετανάστριες θύματα του trafficking βιάζονται καθημερινά για να ζήσουν, βιώνοντας μόνο τον τρόμο. Γυναίκες οροθετικές διαπομπεύονται, οι θύτες γίνονται κατήγοροι.

Ωστόσο, οι γυναίκες διαλέγουν στρατόπεδο και είναι εδώ, αποφασισμένες να αντισταθούν στην κατεδάφιση των δικαιωμάτων τους. Είναι εδώ, σπάνε τη σιωπή. Παρούσες στους συλλογικούς αγώνες, στις πλατείες, στις απεργίες, στα συνδικάτα, στις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Αποφασισμένες να γιορτάσουν την ανατροπή. Με οργάνωση, συλλογική αντίσταση και πάλη, για την κοινωνία πραγματικής ισότητας που γυναίκες και άνδρες ονειρευόμαστε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, με την τριπλή σημαία του, αναγνωρίζει ότι οι γυναίκες μπορούν να είναι μεγάλη δύναμη δημοκρατίας, ανατροπής, χειραφέτησης και προοδευτικού ριζοσπαστισμού, δίνει φωνή στο πρόγραμμά του στα φεμινιστικά προτάγματα, για μια κοινωνία σεβασμού των ανθρώπινων αξιών και απόλυτης ισότητας των φύλων.

Οικονομική Κρίση και Δημόσια Περίθαλψη

Εισήγηση του Ανδρέα Ξανθού, βουλευτή Ρεθύμνου και συντονιστή της ΕΕΚΕ Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν στην Αθήνα το παράρτημα του Ιδρύματος Rosa Luxemburg και το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς με τον Γερμανό ομοσπονδιακό βουλευτή και Υπεύθυνο Υγείας του Die Linke, Harald Weinberg με θέμα: «Η υγεία στην περίοδο της κρίσης στην Ελλάδα, τη Γερμανία και την Ευρώπη: μια αριστερή ματιά στις εξελίξεις και τις προοπτικές των συστημάτων υγείας».

  

H σημερινή εικόνα

Είναι βιβλιογραφικά τεκμηριωμένο ότι η οικονομική κρίση δεν «παράγει» μόνο ανεργία και φτώχεια , αλλά «παράγει» και αρρώστεια.Είναι κοινός τόπος πλέον ότι η ανεργία είναι επιβαρυντικός παράγοντας σωματικής και ψυχικής νοσηρότητας. Υπάρχει έρευνα σε 13 ευρωπαϊκές χώρες στην οποία διαπιστώνεται στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ ανεργίας και θνησιμότητας ( 1% αύξηση της ανεργίας συνεπάγεται αύξηση του δείκτη θνησιμότητας κατά 2,18%). Η αυξημένη νοσηρότητα προκαλεί και αυξημένη ζήτηση δημόσιων υπηρεσιών υγείας, λόγω οικονομικής αδυναμίας των ασθενών να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα .

Την ώρα λοιπόν  που καταγράφεται αύξηση της προσέλευσης στο ΕΣΥ ( πάνω από 30-40%)  , η πολιτική του Μνημονίου έχει οδηγήσει σε μείωση 32%της δημόσιας δαπάνη υγείας το 2012( σε σχέση με το 2009) , σε μείωση 52% της ιδιωτικής δαπάνης και σε μείωση 40% της συνολικής δαπάνης υγείας , η οποία από 22,5 δις. ευρώ το 2009( 9,7% του ΑΕΠ)  έπεσε στα 13,5 δις. ( 6,4% του ΑΕΠ).

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι στη δεκαετία του 2000 δημιουργήθηκε μια τεράστια «φούσκα» στον τομέα της Υγείας και του φαρμάκου , λόγω της συναλλαγής μερίδας του ιατρικού σώματος με εταιρείες και της προκλητής ζήτησης, λόγω  της διαπλοκής του πολιτικού συστήματος με επιχειρηματικά συμφέροντα στο χώρο της Ιδιωτικής Ασφάλισης-Διάγνωσης-Θεραπείας- Αποκατάστασης, και κυρίως λόγω της  έλλειψης πολιτικής βούλησης για ουσιαστικούς μηχανισμούς ελέγχου , η σημερινή δραστική περικοπή των δαπανών υγείας έχει θέσει τη χώρα μπροστά σε σοβαρό υγειονομικό κίνδυνο. Το σύνθημα «τοΜνημόνιο «βλάπτει σοβαρά την Υγεία» επιβεβαιώνεται στο ακέραιο.   Κατ’ αναλογίαν με τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή που το ΔΝΤ παραδέχθηκε ότι ήταν λάθος και υποεκτίμησε την ύφεση, στον τομέα της Υγείας έχει υποεκτιμηθεί τραγικά ή έχει αγνοηθεί συνειδητά  ο  «υγειονομικός» πολλαπλασιαστής που σχετίζεται με τις επιπτώσεις που έχουν στους δείκτες υγείας του πληθυσμού οι μνημονιακές  περικοπές  στις δημόσιες δαπάνες υγείας . Ενδεικτικά αναφέρουμε τις συχνές ελλείψεις φαρμάκων ευρείας  κυκλοφορίας στην αγορά ως αποτέλεσμα των συνεχών αλλαγών στα δελτία τιμών φαρμάκων, την απορρύθμιση και τις αυξημένες εισαγωγές στο νοσοκομείο ασθενών με ΧΑΠ που αδυνατούν να πληρώνουν το ενοίκιο για συμπυκνωτή Ο2 , την κακή ρύθμιση ασθενών με ΣΔ και τις συχνότερες επιπλοκές που εμφανίζουν λόγω περικοπής στα απαραίτητα αναλώσιμα ( ταινίες ελέγχου σακχάρου , υλικά για την περιποίηση διαβητικού ποδιού κλπ) , την αδυναμία πολλών ασθενών με χρόνια νοσήματα να έχουν την αναγκαία ιατρική παρακολούθηση και τα φάρμακα που χρειάζονται, τις τραγικές ελλείψεις σε ειδικά και ακριβά φάρμακα για καρκινοπαθείς ή  ασθενείς με σπάνια χρόνια νοσήματα, την έξαρση των κρουσμάτων του AIDSλόγω περικοπής στα προγράμματα δωρεάν χορήγησης συρίγγων, τον ανεμβολίαστο παιδικό πληθυσμό και τον κίνδυνο επανεμφάνισης «ξεχασμένων» λοιμώξεων, την αύξηση των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων λόγω υποχώρησης των standarsνοσηλείας εξ’ αιτίας των τεράστιων ελλείψεων σε νοσηλευτικό προσωπικό, την καταγραφόμενη αύξηση της τοξικοεξάρτησης και του αλκοολισμού, ακόμα και την αύξηση των αυτοκτονιών, παρότι οι ψυχίατροι είναι επιφυλακτικοί απέναντι στην αιτιώδη σχέση  μεταξύ ανεργίας και αυτοκτονίας. 

Το σίγουρο όμως  είναι ότι η απόλυση και η ανεργία , που είναι το μείζον κοινωνικό πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα , συνιστούν  ένα ισχυρότατο οικονομικό, προσωπικό και οικογενειακό πλήγμα και μια δραματική ανατροπή του επιπέδου  σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας του ανθρώπου , σύμφωνα με τον κλασσικό ορισμό για την υγεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ( ΠΟΥ). Ο συνδυασμός της απώλειας της εργασίας και της απο-ασφάλισης υγείας που αυτή συνεπάγεται και σήμερα αφορά πάνω από το 30% του πληθυσμού, είναι τραγικός. Εκατομμύρια άνθρωποι, συνήθως οι πλέον αδύναμοι και ευάλωτοι, κινδυνεύουν να  μείνουν , παρά την εξαιρετική προσπάθεια των κοινωνικών ιατρείων-φαρμακείων, τελείως ανοχύρωτοι απέναντι στην αρρώστεια  . Η τάση στην Ελλάδα του Μνημονίου είναι να μετατρέπεται η υγεία σε «είδος πολυτελείας»  καιαπό το «Υγεία για όλους»  της Άλμα Ατα  να οδεύουμε ολοταχώς στο «Υγεία μόνο για τους πλούσιους».  Και αυτό συνιστά μια σκληρή ταξική πολιτική και  μια ανεπίτρεπτη κοινωνική βαρβαρότητα.

Επιπλέον,  υπάρχουν και οι λειτουργικές παρενέργειες του Μνημονίου στις δομές του Δημόσιου Συστήματος Υγείας που επιδεινώνουν την κατάσταση :

·        Το ΕΣΥ είναι σε τροχιά «κατάρρευσης»όχι λόγω  της κρίσης καθ’ αυτής αλλά λόγω της μνημονιακής «συνταγής», με κυριότερες επιπτώσεις: 1. Περικοπή( κατά 40-50%) στη χρηματοδότηση των νοσοκομείων-ΚΥ  2. Ελλείψεις προσωπικού, εργασιακή εξόντωση και μισθολογική εξαθλίωση του   3. Προβλήματα στην προμήθεια υλικών και φαρμάκων 4. Συγχωνεύσεις ή καταργήσεις νοσοκομείων-κλινικών – τμημάτων μέσω των νέων Οργανισμών 5. Ανεπαρκή κονδύλια εφημεριών –υπερωριών 6. Αντίληψη Νοσοκομείου-Επιχείρηση με έμφαση στην εισπρακτική λειτουργία, στην επικέντρωση στο κόστος και όχι στην ποιότητα και στην «αγοραία» λογική των ΚΕΝ/DRG’S 7.  Σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης (Burnoutsyndrome) του ανθρώπινου δυναμικού , που αφορά το 33% των ειδικευόμενων γιατρών , το 25% των γιατρών του ΕΣΥ και το 37% των νοσηλευτών.

·        Ο ΕΟΠΥΥ, το νέο υπερΤαμείο ασφάλισης Υγείας είναι σε τροχιά οικονομικής χρεωκοπίας . Η κατάρρευση των ασφαλιστικών εισφορών λόγω της ανεργίας, της «μαύρης» εργασίας και της εισφοροδιαφυγής, καθώς και η έλλειψη σταθερής και εγγυημένης κρατικής χρηματοδότησης ( σήμερα είναι στο 0,4% του ΑΕΠ όταν πριν το Μνημόνιο βρισκόταν μόνο για τα 4 μεγάλα Ταμεία  στο 1,2%)  , έχει οδηγήσει σε μια άτυπη ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης υγείας . Στην εξωνοσοκομειακή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη παρατηρείται μια συνεχής αύξηση των  ιδιωτικών πληρωμών τόσο για τις ιατρικές επισκέψεις και τις εργαστηριακές εξετάσεις, όσο και για την αγορά φαρμάκων και άλλων απαραίτητων υγειονομικών υλικών ( ορθοπεδικά βοηθήματα, γυαλιά οράσεως κλπ)  . Η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει μια  λογική «ελάχιστου πακέτου παροχών» για κάθε ασφαλισμένο και στη συνέχεια αυξημένη συμμετοχή στο κόστος περίθαλψης με εισοδηματικά κριτήρια .

·        Η Ψυχική Υγεία δοκιμάζεται επίσης. Λόγω της υποχρηματοδότησης δημιουργούνται προβλήματα στη λειτουργία των θεραπευτικών προγραμμάτων, αναπτύσσονται ράντζα στις ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων , υπάρχει σοβαρός κίνδυνος κατάρρευσης των δομών αποασυλοποίησης που λειτουργούν οι ΜΚΟ  και  η  επάνοδος στην ασυλική πρακτική.  

·        Τέλος, η Επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα και το  ΕΚΑΒ αντιμετωπίζουν σοβαρότατα λειτουργικά προβλήματα λόγω της περικοπής κατά 40% του προϋπολογισμού  , τη μη αντικατάσταση του πεπαλαιωμένου και συχνά επικίνδυνου για την ασφάλεια των πληρωμάτων και των ασθενών στόλου των  ασθενοφόρων, τα προβλήματα της κάλυψης των  αεροδιακομιδών  από τις νησιωτικές και απομονωμένες περιοχές κλπ. 

Hπολιτική μας εκτίμηση είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με κυβερνητική αδιαφορία, ολιγωρία ή ανικανότητα. Δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με την ευλαβική τήρηση των μνηνομιακών δεσμεύσεων. Πρόκειται για της επιλογή της Ελλάδας ως προνομιακού πεδίου ( επειδή υπήρχε το πρόσχημα των δημοσιονομικών  προβλημάτων και του αδιαμφισβήτητου party ) για ένα «πείραμα» βίαιης νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης στον τομέα της υγείας και του φαρμάκου. Ένα «πείραμα» με σκοπό την αναπαραγωγή και διάδοση του σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Είναι μια «ρεβάνς» του νεοφιλελευθερισμού απέναντι στη δημόσια περίθαλψη και το Κοινωνικό Κράτος . Μια ρεβάνς που πρέπει να αποτρέψουμε μαζί με την Αριστερά και τους λαούς της Ευρώπης.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, και μόνο οι αρνητικές επιπτώσεις στην Υγεία συνιστούν μείζονα λόγο ακύρωσης του Μνημονίου . Θεωρούμε πρώτιστο πολιτικό μας καθήκον να στηρίξουμε τις συλλογικές αντιστάσεις και την κοινωνική αλληλεγγύη και με τους αγώνες των υγειονομικών και της κοινωνίας να μετατρέψουμε το χώρο της Υγείας σε «Βατερλό» της μνημονιακής συγκυβέρνησης.

Είναι κρίσιμο ζήτημα, να καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει κινηματικά και να εκπροσωπήσει πολιτικά το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που πλήττεται από την «ανθυγιεινή» μνημονιακή πολιτική και κυρίως όσους αποκλείονται θεσμικά ( επειδή είναι ανασφάλιστοι) από τη δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. 

Το Πρόγραμμα Υγείας μιας κυβέρνησης της Αριστεράς

1.     Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μια υπόθεση «εμπειρογνωμόνων» αλλά μια διαδικασία συμμετοχής, συζήτησης και αμφίδρομης επικοινωνίας με τους πολίτες , μια σχέση  εμπιστοσύνης με τις δυνάμεις της γνώσης, της εντιμότητας και της αξιοπρέπειας που υπάρχουν σήμερα στο Σύστημα Υγείας , στα Πανεπιστήμια , στα Ερευνητικά Ινστιτούτα κλπ.

2.      Η προγραμματική επάρκεια και η πολιτική  ηγεμονία της Αριστεράς δεν είναι ζήτημα εκφώνησης μιας  ριζοσπαστικής «γραμμής» αλλά συγκεκριμένων βημάτων αλλαγής των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών στην Υγεία. Βημάτων που εγγυούνται με ασφάλεια την κάλυψη των βασικών αναγκών και ταυτόχρονα προωθούν τις τομές-μετασχηματισμούς που έμπρακτα αποδεικνύουν ότι μια άλλη δημόσια περίθαλψη ποιότητας είναι εφικτή και ότι το αίτημα  της επανα-κοινωνικοποίησης της υγείας είναι η ρεαλιστική ουτοπία στην εποχή της δομικής καπιταλιστικής κρίσης .

Αρχές μιας αριστερής πολιτικής υγείας :

·        Η Υγεία κοινωνικό αγαθό και καθολικό δικαίωμα

·        Στρατηγική στόχευση η καθολική κάλυψη των υγειονομικών αναγκών του πληθυσμού από ένα αναβαθμισμένο δημόσιο Σύστημα Υγείας χωρίς ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα .

·        Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ, ΕΙΔΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

·        Δεν υπερασπιζόμαστε το party , που οφειλόταν στη διαπλοκή δημόσιου-ιδιωτικού τομέα και στην έλλειψη πολιτικής βούλησης για τον έλεγχο και την πάταξη των κυκλωμάτων σπατάλης και διαφθοράς.

·        Ανθρωποκεντρικό, δηλαδή εστιασμένο στις ανάγκες του ασθενή  και ταυτόχρονα διεπαγγελματικό και όχι ιατροκεντρικό, δηλαδή στηριγμένο στην ισότιμη  συνεργασία όλων των υγειονομικών, Δημόσιο Σύστημα  Υγείας .

·        Ολιστική προσέγγιση της Υγείας, παρέμβαση στους κοινωνικούς προσδιοριστές της Υγείας  εργασία, κατοικία, διατροφή, θέρμανση, καθαρό περιβάλλον, συνθήκες υγιεινής και  ασφάλειας στο χώρο εργασίας, κοινωνικές σχέσεις, κοινωνικά δίκτυα υποστήριξης κλπ), πρωτογενής πρόληψη και αγωγή υγείας. Ακριβώς επειδή υπάρχει αποδεδειγμένη συσχέτιση μεταξύ φτώχειας-κοινωνικών ανισοτήτων και ασθένειας (βλ. έκθεση Blackto 1971 στην Αγγλία ), γι’ αυτό σε τελευταία ανάλυση η καλύτερη και πιο αποτελεσματική πρόληψη της αρρώστειας είναι ο αγώνας για την κοινωνική αλλαγή.

·        Ολιστική προσέγγιση του αρρώστου – όχι «κατακερματισμένη» ιατρική- αντιμετώπιση των συνολικών προβλημάτων – αποτελεσματική διαχείριση  και όχι ταλαιπωρία των ασθενών χωρίς συναλλαγές και διαμεσολαβήσεις

·        Κατανομή πόρων με βάση την επιδημιολογικά τεκμηριωμένη ανάγκη  , στα πλαίσια ενός  αξιόπιστου Υγειονομικού Χάρτη 

·        Η δημόσια περίθαλψη υπόθεση των εργαζομένων στο ΕΣΥ και της κοινωνίας –κοινωνικό μέτωπο υπεράσπισης των δομών Υγείας- έλεγχος κοινωνικής ανταποδοτικότητας των υπηρεσιών

·        Επιδίωξη μας είναι ένας νέος συνασπισμός κοινωνικών συμφερόντων στο χώρο της Υγείας όχι στη βάση επιμέρους αιτημάτων ή αθροίσματος δυσαρεσκειών αλλά στη βάση ενός  συνολικού σχεδίου κάλυψης κοινωνικών αναγκών , το οποίο θα εγγυηθεί και την επιβίωση και την αναμόρφωση του Συστήματος (δεν γίνονται μετασχηματισμοί χωρίς κοινωνικές συμμαχίες ) . Απαιτείται δηλαδή σχέδιο με άλλο στόχο και με άλλο τρόπο , τα βήματα του οποίου θα εξαρτηθούν από τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς . 

Ιδέες για μια εφαρμοσμένη αριστερή πολιτική στο χώρο της Υγείας

·        Καθολική και δωρεάν κάλυψη αναγκών υγείας , ανεξάρτητα  από την εισοδηματική-εργασιακή-ασφαλιστική κατάσταση του ασθενή

·        Προοπτική χρηματοδότησης του Συστήματος Υγείας όχι μέσω των κλάδων Υγείας των Ασφαλιστικών Ταμείων ( που έχουν χρεωκοπήσει λόγω της διαχρονικής λεηλασίας των αποθεματικών τους και κυρίως λόγω  ανεργίας και της ανασφάλιστης εργασίας) , αλλά μέσω της γενικής φορολογίας και της αναδιανομής του πλούτου. Ο στόχος πρέπει να είναι να προσεγγίσει η δημόσια δαπάνη υγείας το μέσο ευρωπαϊκό όρο .

·        Ενίσχυση των νοσοκομείων , των ΚΥ με νοσηλευτικό-παραϊατρικό-επιστημονικό  προσωπικό , αλλά και ιατρικό όπου υπάρχουν ειδικές ανάγκες ( πχ ΤΕΠ, ΜΕΘ, ειδικά τμήματα,  κλινικές-εργαστήρια  επαρχιακών νοσοκομείων , ΕΚΑΒ κλπ).

·        Στροφή στην ΠΦΥ με ανάπτυξη δικτύου ΚΥ Αστικού Τύπου , ομάδα υγείας με κοινοτικό προσανατολισμό και προληπτική παρέμβαση . Συνεργασία του ΕΟΠΥΥ με ελευθεροεπαγγελματίες γιατρούς για τη μεταβατική περίοδο μέχρι την πλήρη ανάπτυξη ενός Δημόσιου Συστήματος ΠΦΥ.    

·        Στήριξη των δομών Ψυχικής Υγείας , πρόληψης, θεραπείας και απεξάρτησης- ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου, τομεοποιημένου Δημόσιου Συστήματος Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας βασισμένο στις αρχές της αποασυλοποίησης , της κοινωνικής ψυχιατρικής και της κοινοτικής φροντίδας.

·        Ανάπτυξη της οδοντιατρικής περίθαλψης και φροντίδα της στοματικής υγείας μέσα από το Δημόσιο Σύστημα .

·        Ενίσχυση της επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας και του ΕΚΑΒ, στήριξη των ΤΕΠ ( αυτονομία διοικητική, επιστημονική και λειτουργική) και θεσμοθέτηση ειδικότητας επείγουσας ιατρικής  για τη στελέχωση τους .

·        Κατάργηση απογευματινών ιατρείων και του εισητήριου των 5 ευρώ για τα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων-ΚΥ . Ακύρωση του νέου μνημονιακού μέτρου του 1 ευρώ ανα συνταγή και των 25 ευρώ για την εισαγωγή σε νοσοκομείο.

·         «Απόσυρση» των νέων μνημονιακών Οργανισμών και αναμόρφωση τους μετά από την ολοκλήρωση ενός αξιόπιστου Υγειονομικού Χάρτη

·        Σταδιακή απο-εμπορευματοποίηση του φαρμάκου .  Το φάρμακο πρέπει να παράγεται και να διατίθεται με όρους κοινωνικών αναγκών και δημοσίου συμφέροντος και όχι με όρους αγοράς , όπως μέχρι σήμερα. Κίνητρα ανάπτυξης της εγχώριας παραγωγής ποιοτικών  γενοσήμων φαρμάκων – αναβάθμιση του ελεγκτικού και στρατηγικού ρόλου του ΕΟΦ – αναδιοργάνωση και παραγωγική αξιοποίηση του ΙΦΕΤ στη βάση μιας Εθνικής Φαρμακαποθήκης - προοπτική ανάπτυξης Εθνικής Φαρμακοβιομηχανίας.

·        Μέτρα αποτροπής των φαινομένων συναλλαγής με εταιρείες , προκλητής ζήτησης, διαφθοράς, και εκμετάλλευσης του αρρώστου. Έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε όλους τους κρίσιμους «κρίκους» της αλυσσίδας υγείας . Απεξάρτηση της ιατρικής εκπαίδευσης από τις φαρμακευτικές εταιρείες και τις εταιρείες βιοϊατρικού εξοπλισμού.

·        Επανατιμολόγηση νοσηλείων (ΚΕΝ) στη βάση της αποζημίωσης με ρεαλιστικούς όρους κάθε επιστημονικά τεκμηριωμένης ιατρικής και θεραπευτικής  πράξης που πραγματοποιείται στα νοσοκομεία , με βάση αξιόπιστα διαγνωστικά-θεραπευτικά πρωτόκολλα.

·        Αναδιοργάνωση των νοσοκομείων – επιλογή Διοικητών μέσα από συμμετοχική διαδικασία των γιατρών/εργαζομένων – δημοκρατική και όχι διευθυντοκεντρική λειτουργία των κλινικών - έλεγχος της κοινωνικής ανταποδοτικότητας των υπηρεσιών υγείας και όχι της επιχειρηματικής απόδοσης – άλλο εργασιακό ήθος στο ΕΣΥ .

·        Επανεξέταση όλων των «εργολαβιών» στα δημόσια νοσοκομεία- αξιοποίηση συνεταιριστικών πρωτοβουλιών τα πλαίσια της κοινωνικής οικονομίας.

·        Αναδιοργάνωση των προμηθειών –ενίσχυση της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας (ΕΠΥ)  και των Γραφείων των ΥΠΕ και των νοσοκομείων. Προοπτική δημιουργίας ενός Δημόσιου Οργανισμού Προμηθειών Υγείας για τη σύνταξη προδιαγραφών , κωδικοποίηση και διαφανή τιμολόγηση των ιατροτεχνολογικών προϊόντων , διενέργεια διαγωνισμών και οργάνωση μιας Εθνικής Αποθήκης Υγειονομικού Υλικού και Αναλωσίμων.

·        Στήριξη, ριζική αναμόρφωση και αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών από τον ΕΟΠΥΥ με αυξημένη κρατική χρηματοδότηση στο 1% του ΑΕΠ) – ενίσχυση των εργαστηρίων του ΕΟΠΥΥ (σήμερα έχει μειωθεί στο 1/3 το έργο τους και το 75% του όγκου δουλειάς έχει μεταφερθεί στα Διαγνωστικά Κέντρα ) - περιορισμός( λειτουργικός-θεσμικός)  της ροής ασθενών και δημόσιων πόρων στα Διαγνωστικά Κέντρα, τα Ιδιωτικά Θεραπευτήρια-Μαιευτήρια  και τα Κέντρα Αποκατάστασης και αποκλεισμός της κρατικοδίαιτης και κερδοσκοπικής τους λειτουργίας( συμβάσεις επιλεκτικές και μόνο για ανάγκες που δεν καλύπτει το ΕΣΥ και ο ΕΟΠΥΥ , τήρηση εργασιακής και ασφαλιστικής νομιμότητας κλπ). 

·        Συνεταιριστική οργάνωση των ιδιωτικών ιατρείων-εργαστηρίων-φαρμακείων ως ένα  νέο μοντέλο  επαγγελματικής δραστηριοποίησης των αυτοαπασχολουμένων υγειονομικών στη σημερινή  περίοδο της κρίσης και του ανταγωνισμού με τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους υγείας  .

·        Λειτουργική διασύνδεση των κοινωνικών ιατρείων-φαρμακείων με τις δημόσιες δομές υγείας-πρόνοιας .

Κρίσιμο ζήτημα για την αξιοπιστία αυτού του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ : να πείσουμε ότι μπορούμε να εγγυηθούμε ταυτόχρονα την επιβίωσηκαι την ανασυγκρότηση της δημόσιας περίθαλψης . Να πείσουμε ότι στην Υγεία μπορούν να γίνουν τα πράγματα με άλλο καλύτερο και φθηνότερο τρόπο . Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να εξασφαλίσουμε την ενεργοποίηση-συστράτευση πολλών ανθρώπων που ξέρουν πώς θα γίνει αυτό.

 Η κρίση με τις ανατροπές που προκαλεί στην οικονομία και την κοινωνία,  γεννά την ανάγκη ενός νέου κοινωνικού παραδείγματος. Ή θα πάμε σε μια πιο ακραία εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού  , σε μια κοινωνία χωρίς δικαιώματα και εγγυήσεις , ή θα προχωρήσουμε αργά , βασανιστικά και συγκρουσιακά σε ένα άλλο κοινωνικό μοντέλο , πέραν του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού , με άλλες προτεραιότητες , βασισμένες στις ανάγκες των ανθρώπων , στα συλλογικά αγαθά, στην προστασία του περιβάλλοντος και στο δημόσιο συμφέρον.

Κατ’ αναλογία , στο χώρο της Υγείας ή θα οδηγηθούμε στημ πλήρη εμπορευματοποίηση της και στις τραγικές επιπτώσεις που βλέπουμε στις ΗΠΑ , στο πιο ιδιωτικοποιημένο, ακριβό, άνισο και βάρβαρο Σύστημα Υγείας ή θα διεκδικήσουμε την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος στην Υγεία   και την αποκατάσταση της ως πραγματικά καθολικό δημόσιο αγαθό και κοινωνικό δικαίωμα σε ένα άλλο περιβάλλον ισότητας, ελευθερίας και δικαιοσύνης. 

Είναι σαφές για ποια κοινωνική επιλογή αγωνιζόμαστε .