Άμα καεί κανένα ΑΤΜ χαλάνε τον κόσμο. Όταν καίγονται οι άνθρωποι στα αμπάρια, δεν κουνιέται φύλλο.
Έτσι είναι, τι να κάνουμε, η ανταγωνιστικότητα θέλει θυσίες.
Ενίοτε και ανθρωποθυσίες. Ακόμα καλύτερα.
Διότι όπως θα έλεγε και ο Ανδριανόπουλος, δεν μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά.
Δεν μπορούμε να προχωράμε μπροστά αν μένουμε προσκολλημένοι σε ιδεοληψίες του περασμένου αιώνα περί εργασιακής ασφάλειας.
Και να καθυστερεί η ανάπτυξη για χάρη μιας μειοψηφίας βολεμένων που θέλει να δουλεύει χωρίς να ανατινάζεται.
Διότι αν εφαρμόζουμε μέτρα ασφαλείας, πώς θα ανταγωνιστούμε τις αναπτυσσόμενες χώρες που δεν εφαρμόζουν τίποτα;
Θα πάρει ο άλλος το καράβι, να πάει να το επισκευάσει στη Λιβερία.
Στην οποία πληρώνει και τους φόρους του άλλωστε.
Και όπου για τις επισκευές πλοίων χρησιμοποιούνται αιχμάλωτοι πολέμου.
Πάει και τελείωσε, ανάπτυξη και εργασιακή ασφάλεια είναι έννοιες ασύμβατες. Αν υπήρχαν μέτρα ασφαλείας τη δεκαετία του 20, οι ουρανοξύστες στη Νέα Υόρκη θα ήταν όλοι διώροφοι.
Να το εφαρμόσουμε και στις τράπεζες αυτό το σύστημα πάντως.
Κάθε τόσο να καίμε πεντέξι, να εκτιμούν οι υπόλοιποι αυτό που έχουν.
Άλλωστε, δεν πρέπει να δίνουμε πολύ αέρα στους εργαζόμενους. Αν παρθούν μέτρα ασφαλείας, μετά θα ζητάνε και οκτάωρο.
Και ασφάλιση.
Και θα βουλιάξει η οικονομία της χώρας.
Ήδη οι εφοπλιστές, τη βγάζουν δε τη βγάζουν.
Μόλις και μετά βίας επιτυγχάνουν τον εξαπλασιασμό των κερδών τους κάθε χρόνο.
Ευτυχώς που είναι από κοντά η κυβέρνηση και τους βοηθάει με τίποτα φοροαπαλλαγές.
Τι να κάνουμε, πρέπει να διασφαλίσουν και το συμφέρον τους οι άνθρωποι. Δεν είμαστε χούντα να μας στηρίξουνε για την ψυχή της μάνας τους.
Το ίδιο ισχύει και για τους δικαστικούς άλλωστε.
Οι αυξήσεις των δικαστικών είναι απολύτως λογικές. Τόσα λεφτά έχει φάει η κυβέρνηση με τη Siemens, να μη βγάλουνε και αυτοί κάτι;
Άλλωστε ο δικαστικός πρέπει να έχει οικονομική άνεση, γιατί αλλιώς φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουνε.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Ζορμπάς. Τον θερίσανε από τα εξοπλιστικά προγράμματα και φύτρωσε στα δομημένα ομόλογα.
Τώρα τον θερίσανε και από εκεί και στη θέση του σπείρανε δικαστικό εν ενεργεία.
Αν δεν πιάσει ούτε αυτό, θα σπείρουνε αλάτι.
Σου λέει, προκειμένου να ζητάει ο Ζορμπάς εισαγγελική παρέμβαση και να τον αγνοεί ο εισαγγελέας, ας βάλουμε έναν εισαγγελέα, να αγνοεί τον εαυτό του κατ' ευθείαν.
Έτσι περιορίζεται και η γραφειοκρατία.
Καλά κάνουνε οι δικαστικοί και παίρνουνε αυξήσεις 80%. Ξέρεις τι θα πει να δουλεύεις καθημερινά με το άγχος ότι θα πέσουνε καμιά ώρα οι δικογραφίες και θα σε πλακώσουν;
Το κακό είναι ότι συμπαρασύρονται και οι αποδοχές των βουλευτών. Δεν το θέλουνε, αλλά είναι επιρρεπείς.
Όπως τουλάχιστον θα σημείωναν οι λαϊκιστές. Αντί να σκέφτονται πώς θα πάει μπροστά ο τόπος.
Πράγμα που ισχύει και για την περίπτωση του Περάματος επίσης.
Έτσι είναι, τι να κάνουμε, η ανταγωνιστικότητα θέλει θυσίες.
Ενίοτε και ανθρωποθυσίες. Ακόμα καλύτερα.
Διότι όπως θα έλεγε και ο Ανδριανόπουλος, δεν μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά.
Δεν μπορούμε να προχωράμε μπροστά αν μένουμε προσκολλημένοι σε ιδεοληψίες του περασμένου αιώνα περί εργασιακής ασφάλειας.
Και να καθυστερεί η ανάπτυξη για χάρη μιας μειοψηφίας βολεμένων που θέλει να δουλεύει χωρίς να ανατινάζεται.
Διότι αν εφαρμόζουμε μέτρα ασφαλείας, πώς θα ανταγωνιστούμε τις αναπτυσσόμενες χώρες που δεν εφαρμόζουν τίποτα;
Θα πάρει ο άλλος το καράβι, να πάει να το επισκευάσει στη Λιβερία.
Στην οποία πληρώνει και τους φόρους του άλλωστε.
Και όπου για τις επισκευές πλοίων χρησιμοποιούνται αιχμάλωτοι πολέμου.
Πάει και τελείωσε, ανάπτυξη και εργασιακή ασφάλεια είναι έννοιες ασύμβατες. Αν υπήρχαν μέτρα ασφαλείας τη δεκαετία του 20, οι ουρανοξύστες στη Νέα Υόρκη θα ήταν όλοι διώροφοι.
Να το εφαρμόσουμε και στις τράπεζες αυτό το σύστημα πάντως.
Κάθε τόσο να καίμε πεντέξι, να εκτιμούν οι υπόλοιποι αυτό που έχουν.
Άλλωστε, δεν πρέπει να δίνουμε πολύ αέρα στους εργαζόμενους. Αν παρθούν μέτρα ασφαλείας, μετά θα ζητάνε και οκτάωρο.
Και ασφάλιση.
Και θα βουλιάξει η οικονομία της χώρας.
Ήδη οι εφοπλιστές, τη βγάζουν δε τη βγάζουν.
Μόλις και μετά βίας επιτυγχάνουν τον εξαπλασιασμό των κερδών τους κάθε χρόνο.
Ευτυχώς που είναι από κοντά η κυβέρνηση και τους βοηθάει με τίποτα φοροαπαλλαγές.
Τι να κάνουμε, πρέπει να διασφαλίσουν και το συμφέρον τους οι άνθρωποι. Δεν είμαστε χούντα να μας στηρίξουνε για την ψυχή της μάνας τους.
Το ίδιο ισχύει και για τους δικαστικούς άλλωστε.
Οι αυξήσεις των δικαστικών είναι απολύτως λογικές. Τόσα λεφτά έχει φάει η κυβέρνηση με τη Siemens, να μη βγάλουνε και αυτοί κάτι;
Άλλωστε ο δικαστικός πρέπει να έχει οικονομική άνεση, γιατί αλλιώς φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουνε.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Ζορμπάς. Τον θερίσανε από τα εξοπλιστικά προγράμματα και φύτρωσε στα δομημένα ομόλογα.
Τώρα τον θερίσανε και από εκεί και στη θέση του σπείρανε δικαστικό εν ενεργεία.
Αν δεν πιάσει ούτε αυτό, θα σπείρουνε αλάτι.
Σου λέει, προκειμένου να ζητάει ο Ζορμπάς εισαγγελική παρέμβαση και να τον αγνοεί ο εισαγγελέας, ας βάλουμε έναν εισαγγελέα, να αγνοεί τον εαυτό του κατ' ευθείαν.
Έτσι περιορίζεται και η γραφειοκρατία.
Καλά κάνουνε οι δικαστικοί και παίρνουνε αυξήσεις 80%. Ξέρεις τι θα πει να δουλεύεις καθημερινά με το άγχος ότι θα πέσουνε καμιά ώρα οι δικογραφίες και θα σε πλακώσουν;
Το κακό είναι ότι συμπαρασύρονται και οι αποδοχές των βουλευτών. Δεν το θέλουνε, αλλά είναι επιρρεπείς.
Όπως τουλάχιστον θα σημείωναν οι λαϊκιστές. Αντί να σκέφτονται πώς θα πάει μπροστά ο τόπος.
Πράγμα που ισχύει και για την περίπτωση του Περάματος επίσης.
Των Γ.Κυρίτση-Α.Τσέκερη στην Κυριακάτικη Αυγή
Δημοσίευση σχολίου